ประตูใหญ่เปิดออก
ลู่เหยียนจือยืนถือถุงใบเล็กอยู่หน้าประตู ยิ้มกว้างสดใส “พี่หลาน อรุณสวัสดิ์!”
“เหยียนจือมาแล้ว เข้ามาสิ” เจียงหลานขยับหลบให้ทาง น้ำเสียงอ่อนโยน
ลู่เหยียนจือเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านโต๊ะอาหาร ก่อนจะหันไปพูดกับเสิ่นเยี่ยน “พวกพี่ยังไม่ได้กินมื้อเช้ากันใช่ไหม นี่ผมตั้งใจซื้อมาให้ ไม่รู้ว่าพวกพี่จะชอบหรือเปล่า”
เสิ่นเยี่ยนรับถุงมาอย่างไร้อารมณ์ แล้ววางไว้ข้างตัวตามสะดวก
สีหน้าลู่เหยียนจือกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาพูดกับเสิ่นเยี่ยนว่า “พี่เขย อาหารเช้าเย็นแล้วก็...”
“ไม่สำคัญ”
เสิ่นเยี่ยนพูดเสียงเรียบ “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”
“ผม...ผมมาขอโทษพี่เขยเรื่องเมื่อคืนครับ” ลู่เหยียนจือเตรียมคำพูดมาตลอดทาง เพิ่งเริ่มต้นได้เท่านั้น
“เหยียนจือ นั่งลงก่อนแล้วค่อยพูด” เจียงหลานขัดขึ้น ก่อนจะหันไปมองเสิ่นเยี่ยน น้ำเสียงแฝงแววประจบอยู่บ้าง “ที่รัก เหยียนจืออุตส่าห์มาหาแต่เช้า พูดกับเขาดี ๆ หน่อยได้ไหม? เรื่องเมื่อวานเขาก็หวังดี นายก็...”
เสิ่นเยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
เจียงหลานถูกท่าทีแข็งทื่อไม่ยอมอ่อนข้อของเขาทำเอาพูดไม่ออก ทั้งร้อนใจทั้งโมโห
เมื่อคืนตกลงกันไว้แล้วว่าวันนี้จะให้เหยียนจือมาพูดให้เข้าใจ แล้วสองสามีภรรยาก็จะคืนดีกัน
เธอคิดว่าสามีจะยอมลดท่าทีลงบ้างเห็นแก่เธอ ใครจะคิดว่าเขาไม่แม้แต่จะยิ้มให้