แม่ง พูดอะไรของเขาเนี่ย……
เสิ่นเยี่ยนพูดไม่ออก ก่อนตอบว่า “เปล่า ความสัมพันธ์มันพังไปแล้ว”
“คนที่ยอมออกจากบ้านมือเปล่าเอง ฉันไม่ค่อยเจอสักเท่าไหร่หรอก”
เฉิงจิ่นยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ซักถามต่อ เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “โอเค ฉันจะอธิบายขั้นตอนคร่าว ๆ ให้ฟัง เตรียมเอกสารให้พร้อม แล้วฉันจะยื่นต่อศาล พอศาลรับคำร้องแล้ว ภายใน 1 สัปดาห์ สำเนาคำฟ้องจะส่งถึงมือภรรยาคุณ จากนั้นภายใน 1 เดือนก็จะนัดพิจารณาคดี ถ้าทุกอย่างราบรื่น การหย่าครั้งนี้เร็วที่สุดก็ใช้เวลาประมาณเดือนกว่า ๆ”
“ยุ่งยากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้วถาม
“ตามขั้นตอนแล้ว นี่ก็เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว”
เฉิงจิ่นวางปากกา แล้วมองเขา “ฉันต้องบอกให้ชัดก่อนว่า ตอนฟ้องหย่า ศาลจะพิจารณาเป็นหลักว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาขาดสะบั้นลงจริงหรือเปล่า ถ้ายังมีโอกาสคืนดีกันได้ โดยทั่วไปศาลจะไม่ตัดสินให้หย่า”
คำพูดของเฉิงจิ่นทำให้เสิ่นเยี่ยนเงียบไปหลายวินาที
เดิมทีเขาคิดว่า แค่ตัวเองยอมออกจากบ้านมือเปล่า ทุกอย่างก็คงจบลงได้อย่างเด็ดขาด
ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่า เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
“แล้วต้องพิสูจน์ยังไงว่าความสัมพันธ์ขาดสะบั้นไปแล้ว?” เสิ่นเยี่ยนถามขึ้น
“มีหลายกรณี เช่น แยกกันอยู่เป็นเวลานาน ใช้ความรุนแรงในครอบครัว นอกใจ หรือทั้งสองฝ่ายเจรจาเรื่องหย่าหลายครั้งแต่ตกลงกันไม่ได้ พวกนี้นับเป็นหลักฐานได้หมด”
เฉิงจิ่นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ “ทางคุณมีหลักฐานอะไรที่เกี่ยวข้องไหม? บันทึกแชต รูปถ่าย คลิปวิดีโอก็ได้”