หลังมื้อเย็น เจียงหลานไม่ได้เข้าไปทำงานในห้องหนังสือเหมือนทุกวัน
เธอนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือถือถ้วยชาที่เย็นชืดไปนานแล้ว สายตาคอยเหลือบมองไปทางห้องน้ำเป็นระยะ
เธอเปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าไหม ผมที่เป่าแห้งฟูสลวยเป็นทรง แถมยังฉีดน้ำหอมกลิ่นที่เสิ่นเยี่ยนเคยชมว่าหอมเป็นพิเศษ
เธอยังมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาก คิดว่าลองทำตามคำแนะนำของเพื่อนสนิทคืนนี้สักครั้ง พรุ่งนี้เธอกับสามีก็จะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมได้
ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมเสียงซ่า
เสิ่นเยี่ยนใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียก ๆ พอออกมา สายตาก็ไม่ได้ชายมองเธอเลยสักนิด เขาก้าวตรงไปทางห้องนอนเล็ก
“ที่รัก”
เจียงหลานรีบลุกขึ้น น้ำเสียงอ่อนหวาน “กลับไปนอนห้องใหญ่เถอะ เตียงกว้าง นอนสบายกว่า”
คำว่า “เตียงกว้าง” เธอพูดเสียงเบา หางเสียงเชิดขึ้นเล็กน้อย สื่อความหมายแฝงอย่างชัดเจน
เสิ่นเยี่ยนไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้า ไม่เหลือบมองเธอแม้หางตา มือเอื้อมไปจับลูกบิดประตูห้องนอนเล็กโดยตรง
“เสิ่นเยี่ยน!”
เจียงหลานขึ้นเสียงทันที ความน้อยใจและความโมโหเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว “ฉันพูดกับนายอยู่นะ ตกลงนายหมายความว่ายังไง?”
“ไม่ได้หมายความว่าอะไร”
เสิ่นเยี่ยนไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขาผลักประตูเข้าไปในห้องแล้วปิดตามหลัง
กริ๊ก
เสียงกลอนล็อกประตูดังขึ้นในห้องนั่งเล่นอันเงียบสงัด ฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ
เจียงหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องประตูที่ปิดสนิทเขม็ง ทั้งอับอายทั้งโมโห
ถึงกับล็อกจากด้านในเลยเหรอ? นี่เขามองเธอเป็นคนนอก ถึงได้ระวังตัวกับเธอขนาดนี้เหรอ?
เธอเดินฉับ ๆ ไปข้างหน้า แล้วยกมือเคาะบานประตูแรง ๆ สองครั้ง
ข้างในเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย