เสิ่นเยี่ยนก้มลงมอง ถึงได้รู้ว่ามือของตัวเองกำลังจับอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ควรจับ
เขาส่งเสียงฮึในลำคอ แล้วเลื่อนมือลงไปอีกหน่อย
ใครจะคิดว่าซุนเสี่ยวเชี่ยนกลับสะดุ้ง เสียงสั่นจนแทบจะร้องไห้ “ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
ที่แท้เพราะมือเขาใหญ่ ถึงจะเลื่อนลงมาแล้ว แต่ก็แทบไม่ต่างจากเมื่อกี้
พวกวัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้าตาแดงก่ำ พากันด่ากราดอย่างบ้าคลั่ง
“บอกให้ปล่อยพี่เชี่ยนไง ได้ยินไหม?”
“เชี่ย! มือแกวางไว้ตรงไหนวะ! ข้ายังไม่เคย…”
“กูจะฆ่ามึงให้ตาย!”
เสิ่นเยี่ยนไม่มีอารมณ์ไปสนใจเสียงตะโกนของคนพวกนั้น ตอนนี้เขาจับซุนเสี่ยวเชี่ยนไว้ได้ เท่ากับเป็นการป้องกันตัวโดยชอบ เขาไม่มีทางปล่อยมืออยู่แล้ว จึงพูดเสียงเข้มว่า “ถ้าไม่อยากให้เธอเจ็บ ก็ไสหัวไปให้หมด!”
คราวนี้พวกวัยรุ่นลังเลขึ้นมา
ซุนเสี่ยวเชี่ยนหน้าแดงก่ำ เห็นว่ามือเขายังไม่ยอมขยับก็ทั้งอับอายทั้งโมโห ตะโกนลั่นว่า “อย่าไปฟังมัน! ลุยเลย อัดมันให้ตาย!”
เธอตะโกนพลางบิดตัวดิ้นสุดแรง
สัมผัสใต้มือเสิ่นเยี่ยนชวนให้รู้สึกดีมาก แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มาสนใจ เพียงรู้สึกว่าเด็กแสบคนนี้ดื้อชะมัด จึงตวาดอย่างหงุดหงิดว่า “อย่าดิ้น! หนีไม่พ้นหรอก!”
“จับฉันไว้แล้วจะทำไม? แน่จริงก็ฆ่าฉันสิ กล้าหรือเปล่า?” ซุนเสี่ยวเชี่ยนดิ้นไปพลางท้าทายไปพลาง
ตอนนั้นพวกวัยรุ่นที่อยู่ไม่ไกลก็ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่สนใจซุนเสี่ยวเชี่ยนอีก ต่างกรูกันเข้ามา
“เชี่ย!”
เสิ่นเยี่ยนไม่มีทางทำอะไรซุนเสี่ยวเชี่ยนจริง ๆ เขาจึงผลักเธอออกไป แล้วตั้งสมาธิรับมือคนที่พุ่งเข้ามา
เพียงพริบตาเดียว พวกวัยรุ่นก็เข้ามาถึงตัว
เสิ่นเยี่ยนจ้องคนที่อยู่หน้าสุด ก่อนออกแรงถีบด้วยขาขวาอย่างหนักหน่วง