วินาทีต่อมา เสิ่นเยี่ยนรู้สึกว่ามีแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทานฉุดรั้งให้ถอยหลัง
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ได้แต่มองวิญญาณของตัวเองพุ่งกลับเข้าไปในร่างอย่างรวดเร็ว!
จากนั้นภาพตรงหน้าก็มืดสนิท เขาหมดสติไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แสงสีขาวจุดหนึ่งก็สว่างขึ้นตรงหน้า
แสงสีขาวค่อย ๆ ใกล้เข้ามาและสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นเงาร่างหนึ่ง
จิ้งจอกน้อยสีขาวราวหิมะทั้งตัว ปลายหางทั้งเก้าของมันเลือนรางราวกับเป็นเงา ปรากฏขึ้นในความมืด
มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งจ้องมองเขา
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ เสิ่นเยี่ยนเห็นแววขุ่นเคืองอยู่ในดวงตาคู่นั้น
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่านี่เป็นโชคดีหรือโชคร้าย ที่ดันมาเจอร่างวิญญาณอู๋โบราณที่หาได้ยากในรอบพันปีอย่างเจ้า เดิมทีข้าคงฟื้นฟูพลังได้แท้ ๆ”
“แต่สุดท้ายเจ้ากลับเล่นจนตัวเองตาย ยังทำให้ข้าต้องเสียพลังต้นกำเนิดมาช่วยเจ้าอีก!”
เสียงกังวานใสพลันดังขึ้นในใจเขา แฝงความเกียจคร้านปนความขุ่นเคืองจนแทบกัดฟัน
จิ้งจอกน้อยสะบัดหาง เงาทั้งเก้าพลิ้วไหวตาม มันเอียงคอเล็กน้อย หรี่ตาสีอำพันลง พลางกวาดตามองเสิ่นเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า
สายตานั้นราวกับกำลังมองรุ่นน้องที่ไม่ได้เรื่อง
“ฟังให้ดี”
“ข้าปลูกเมล็ดพลังวิญญาณไว้ในทะเลจิตของเจ้าแล้ว ใช้มันให้ดี อย่าตายอีกล่ะ ข้าไม่มีพลังต้นกำเนิดเหลือพอจะช่วยเจ้าแล้ว!”