เจียงหลานวางสาย แล้วยื่นมือไปลูบแก้มซีดขาวของเสิ่นเยี่ยนเบา ๆ ก่อนพูดเสียงแผ่วว่า “ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ทุกคนที่ทำร้ายคุณจะได้รับโทษที่สมควรได้รับ รวมถึง...ฉันด้วย”
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาอยากบอกเหลือเกินว่า ตอนนี้เธอทำอะไรไปก็ไม่มีความหมายแล้ว
แต่เขาไม่มีทางสื่อสารกับเจียงหลานได้เลย
เจียงหลานลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างเสิ่นเยี่ยน แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
เธอก้มตัวลงช้า ๆ แนบหูกับอกของเสิ่นเยี่ยน
แต่กลับไม่ได้ยินเสียงหัวใจของเขาอีกแล้ว
น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่วงลงมาอย่างเงียบงัน
ในห้องเก็บศพเงียบจนน่าขนลุก
ลู่เหยียนจือยืนตัวแข็งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เขาถูกท่าทางของเจียงหลานเมื่อครู่ทำให้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
รู้จักเจียงหลานมานาน เธอปฏิบัติกับเขาอย่างอ่อนโยนมาตลอด เขาไม่เคยเห็นแววตาเย็นชาแบบนี้ของเธอมาก่อน
บรรยากาศเงียบสงัด
มีเพียงน้ำตาที่เจียงหลานหลั่งอย่างไร้เสียง หยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนสาบเสื้อของเสิ่นเยี่ยน
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา
ชายวัยกลางคนผมเกรียนคนหนึ่งมาถึงห้องเก็บศพ
เขาแซ่โจว เป็นพ่อบ้านของตระกูลเจียงผู้มั่งคั่ง ทั้งยังรับผิดชอบจัดการเรื่องลับ ๆ ที่ตระกูลเจียงไม่อยากให้ใครรู้
เขาเดินตรงไปหาเจียงหลาน แล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณหนูใหญ่ เรื่องกล้องวงจรปิดผมจัดการให้คนไปตรวจแล้ว ก่อนฟ้าสางน่าจะได้ผลครับ”
เจียงหลานค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นนั่งตรง
คราวนี้ลุงโจวถึงได้เห็นคนบนเตียงเก็บศพ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “คุณเขย?!”