“อ๊า!!”
เจียงหลานร้องไห้โฮอย่างเสียสติ เสียงสะอื้นบาดลึกถึงหัวใจ ดังก้องไปทั่วระเบียงโรงพยาบาล
พยาบาลเริ่มหมดความอดทน “หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวก็รบกวนคนไข้คนอื่น ในเมื่อคุณเป็นญาติ ก็ไปยืนยันตัวคนไข้เถอะ”
พยาบาลมองเจียงหลานแล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เจียงหลานตัวสั่นสะท้าน รีบคว้าแขนเธอไว้ “ยืนยันตัว...ยืนยันอะไร...อย่าเพิ่งไป ฉันไม่ไป...”
ในหัวของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด พูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว
พยาบาลไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงเย็นเยียบ “ไปยืนยันศพสามีคุณ”
คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางวันแสก ๆ
เจียงหลานสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ฉันไม่เชื่อ คุณต้องโกหกฉันแน่ ๆ ใช่ไหม? สามีฉันยังไม่ตาย ร่างกายเขาแข็งแรงขนาดนั้น จะตายได้ยังไง?”
แววสะใจวาบผ่านดวงตาของลู่เหยียนจือ เขากระแอมเบา ๆ แล้วยื่นมือไปแตะไหล่เจียงหลาน “พี่หลาน...”
“อย่ามาแตะฉัน!”
ปลายนิ้วของเขาเพิ่งแตะไหล่เจียงหลาน เธอก็สะดุ้งผางราวกับถูกไฟช็อต พร้อมกรีดร้องออกมา
ลู่เหยียนจือตกใจ รีบพูดว่า “ขอโทษครับ พี่หลาน! เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ ๆ เมื่อกลางวันพี่เขยยังสบายดีอยู่เลย จะเกิดเรื่องได้ยังไง?”
“ใช่ ใช่! กลางวันสามีฉันยังสบายดีอยู่เลย ไม่มีทางเกิดเรื่อง ไม่มีทาง...”
เจียงหลานพึมพำราวกับคนเสียสติ
พยาบาลพูดอย่างหมดความอดทน “จะเกิดเรื่องหรือไม่เกิด ไปดูกับฉันก็รู้แล้ว ถ้าคุณไม่ไปยืนยัน เราจะจัดการตามขั้นตอนเลยนะ”
เธอสะบัดมือเจียงหลานออกแล้วเดินนำไป
เจียงหลานตัวสั่นเทา ถูกสะบัดเบา ๆ ก็ทรุดลงนั่งกับพื้น