ในคลินิก เมื่อคนไข้คนสุดท้ายออกไป ห้องตรวจก็เงียบลงทันที
เจิ้งซิ่วหลานหลบอยู่ตรงมุมห้อง อดกลั้นมาทั้งบ่าย ในที่สุดก็ได้พูดออกมา
“น้องชาย ฉันพูดความจริงกับนายเลยนะ ตอนแรกที่รู้ว่าตัวเองกลายเป็น...อะไรแบบนั้น ฉันยังแอบดีใจอยู่เลย!”
เสิ่นเยี่ยนก้มหน้าเก็บประวัติคนไข้บนโต๊ะ พลางตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “อ้อ?”
“แต่ในทีวีน่ะหลอกกันทั้งนั้น!” เจิ้งซิ่วหลานพูดอย่างคับแค้น “ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้น แค่จะเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างก็ยังทำไม่ได้...”
จากคำบอกเล่าของเธอ เสิ่นเยี่ยนก็เข้าใจขึ้นมาทันที
หลังกลายเป็นวิญญาณ หรือที่คนทั่วไปเรียกกันว่าผีเร่ร่อนแล้ว เรื่องราวก็ไม่ได้ลึกลับอย่างที่คิด
พวกเธอไม่ได้เหาะเหินเดินอากาศได้เหมือนในทีวีด้วย
ยังคงเดินไปมาอยู่บนโลกได้ แต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้เลย
ยกตัวอย่างเช่น มีใบไม้ร่วงอยู่บนพื้น พวกเธอก็แตะต้องมันได้เหมือนกัน แต่ต่อให้ออกแรงทั้งหมดที่มี ก็ขยับมันแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เมื่อครู่นี้บนแท็กซี่ เธอทำได้แค่รอให้เสิ่นเยี่ยนเปิดประตูรถให้ ไม่สามารถผลักประตูลงไปเองได้
ถึงอย่างนั้น แม้พวกเธอจะเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงไม่ได้ แต่ความเป็นจริงกลับส่งผลต่อพวกเธอได้
หากพวกเธอยืนนิ่ง คนคนหนึ่งก็เดินทะลุผ่านตัวได้อย่างง่ายดาย แต่พวกเธอกลับไม่อาจเดินทะลุคนหรือสิ่งของอื่น ๆ ด้วยตัวเอง
ผีเร่ร่อนสเปกต่ำชะมัด... เสิ่นเยี่ยนคิดในใจ ก่อนถามขึ้นลอย ๆ ว่า “เห็นเธอเข้าไปนั่งในรถได้ เธอไปไกลจากร่างตัวเองได้ไหม?”