ลู่เหยียนจือไม่คิดว่าเสิ่นเยี่ยนจะยังลงมือได้ หมัดนี้ซัดเขาจนมึนงงไปหมด
เขาเซถอยหลังไปสองก้าว ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาที่สันจมูก อดครางเสียงอู้อี้ออกมาไม่ได้
แต่หมัดนี้กลับไม่ช่วยให้เสิ่นเยี่ยนหายโมโหเลยสักนิด ไฟในอกยิ่งโหมแรงกว่าเดิมเสียอีก
ไอ้สารเลวนี่... เมื่อกี้เห็นชัด ๆ ว่าคิดจะเอาชีวิตเขา!
เสือไม่ขย้ำ ก็คิดว่าเขารังแกง่ายงั้นเหรอ!
เสิ่นเยี่ยนพุ่งเข้าไปเตะอีกฝ่ายจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะกระโจนตามไป แล้วระดมหมัดใส่ราวกับห่าฝน
ตอนนั้นเองลู่เหยียนจือถึงได้รู้ว่าตัวเองประเมินเสิ่นเยี่ยนต่ำไป ตอนนี้เขาไม่มีโอกาสโต้กลับเลย ทำได้แค่ขดตัวเป็นก้อน ใช้แขนทั้งสองข้างปกป้องศีรษะกับใบหน้าไว้แน่น
โชคดีที่สายที่โทรหาเจียงหลานติดพอดี เขาร้องขอความช่วยเหลือเสียงสั่น “พี่หลาน! รีบมาช่วยผมเร็ว! พี่เขย... พี่เขยจะตีผมตายแล้ว... ฮือ ๆ ๆ ๆ!”
เสิ่นเยี่ยนได้ยินคำว่า “พี่หลาน” ก็ยิ่งเดือดดาล
ตอนนี้เขาเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกยั่วโมโหจนถึงขีดสุด ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายดุดันพร้อมเอาชีวิตเข้าแลก
ฝูงชนแตกฮือกระจาย พอเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนก็พากันตะลึงงัน
ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม ไม่ต้องพูดถึงท่าทางเหมือนคนบ้าของเสิ่นเยี่ยนในตอนนี้ แค่เขาเพิ่งถูกรถชนมา ใครเข้าไปก็กลัวจะพลอยซวยไปด้วย
เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก
ไม่นานลู่เหยียนจือก็ถูกซ้อมจนเลือดท่วมตัว
เสิ่นเยี่ยนลงมือหนักมาก ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด
คราวนี้ลู่เหยียนจือกลัวขึ้นมาจริง ๆ เจ็บไปทั้งตัวจนอดร้องโอดโอยไม่ได้
“พี่เขย... อย่าตีแล้ว... ปล่อยผมไปเถอะ...”
ปล่อยแกไปงั้นเหรอ?
ดวงตาเสิ่นเยี่ยนแดงก่ำ เขามั่นใจว่าไอ้สารเลวนี่แหละที่ผลักเขาเมื่อครู่ ไม่มีทางผิดแน่