พอเดินมาถึงโถงใหญ่ เสิ่นเยี่ยนก็ชะงักงัน
มีร่างคุ้นตายืนอยู่กลางโถงใหญ่ นั่นคือเจียงหลาน
เธอคงได้รับแจ้งจากสถานีตำรวจแล้วรีบร้อนมาที่นี่ เครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะจนหมด ขอบตาแดงก่ำ พอเห็นเสิ่นเยี่ยน น้ำตาก็ไหลพรากทันที เธอรีบวิ่งเข้ามากอดเขาไว้แน่น เสียงสะอื้นปนอยู่ในน้ำเสียง
“สามี คุณเป็นอะไรหรือเปล่า! ฉันได้ยินว่ามีคนรุมทำร้ายคุณ ตกใจแทบแย่เลย…”
เสิ่นเยี่ยนถูกเธอกอดแน่น กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใดลอยเข้าจมูก
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงยกมือกอดตอบเธอ แล้วปลอบเบา ๆ ว่าไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้ อ้อมกอดนี้กลับทำให้เขารู้สึกอึดอัด
เสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้ว ดันเจียงหลานออก แล้วตอบเสียงเรียบว่า “ฉันไม่เป็นไร”
“สามี ฉันเป็นห่วงแทบตาย อีกฝ่ายมีตั้งหลายคน คุณคนเดียวจะรับมือไหวได้ยังไง…” เจียงหลานตัวสั่น ขอบตายังแดงก่ำขณะพูด
เจียงเฉินหยางได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ “พี่ พูดอะไรของพี่เนี่ย ทำไมบอกว่าเขาคนเดียว ยังมีผมอีกคน ผมก็โดนตีเหมือนกัน! ไม่เห็นแผลบนหน้าผมหรือไง?”
เจียงหลานถึงหันไปมอง เห็นใบหน้าของเจียงเฉินหยางเขียวช้ำไปหมดก็ชะงักเล็กน้อย เม้มปากก่อนเอ่ยว่า “เฉินหยาง ทำไมถึงไปตีกันแบบนั้นล่ะ มันไม่ถูกนะ ถ้าใจเย็นกว่านี้ พี่เขยของเธอ…แล้วก็เธอเองก็คงไม่ต้องเจ็บตัว”
เจียงเฉินหยางได้ยินคำพูดที่คุ้นหูนี้แล้วก็รู้สึกอัดอั้นแทบทนไม่ไหว