หม่าซิ่วอวิ๋นแข็งค้างอยู่กับที่ ความรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังหลุดจากการควบคุมถาโถมเข้าใส่อีกครั้ง ร่างเอนหงาย ต้องพยุงแขนลูกชายไว้จึงพอยืนได้อย่างมั่นคง
ลูกสาวคนนี้ของเธอ คราวนี้ไม่อยู่ในการควบคุมอีกต่อไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
หม่าซิ่วอวิ๋นโวยวายขึ้นมา “หัวหน้ากลุ่มของพวกคุณอยู่ไหน! ทำไมถึงยอมให้เธอค้างค่ายาไว้มากมายขนาดนั้น?”
แต้มกว่าหนึ่งสิบล้าน ลูกสาวจะก่อหนี้ก้อนโตได้อย่างสงบใจได้ยังไง
ลูกสาวจะปลุกพลังพิเศษสำเร็จได้ยังไง ทั้งที่แม้แต่เธอก็ยังไม่เคยปลุกพลังได้เลย!
เซี่ยซูเหยาพยุงหม่าซิ่วอวิ๋นไว้ คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงเผลอสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เซี่ยซูหลาน ดูสิว่าทำให้แม่โมโหแค่ไหน เธอไปทำอะไรข้างนอกกันแน่?”
เซี่ยซูหลานมีสีหน้าสงบนิ่ง “พี่ชาย แค่ค้างแต้มไว้กว่าหนึ่งสิบล้าน ก็ปลุกพลังพิเศษสำเร็จได้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรือไง? แต้มที่ฉันติดไว้ ฉันจะใช้คืนเอง ไม่ทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนหรอก”
เซี่ยซูหลานเอ่ยไล่แขก “พี่ชาย พาแม่กลับไปเถอะค่ะ จะโมโหไปทำไม แต้มก้อนนี้ฉันหาใช้คืนเองได้
พี่เองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษ น่าจะเข้าใจว่าการใช้แต้มกว่าหนึ่งสิบล้านเพื่อปลุกพลังพิเศษมันคุ้มแค่ไหน ครอบครัวควรดีใจกับฉันถึงจะถูก”
หม่าซิ่วอวิ๋นทำหน้าเศร้า “แต้มกว่าหนึ่งสิบล้าน ต่อให้ใช้เวลาสิบปีก็อาจยังใช้คืนไม่หมด แล้วครอบครัวจะทำยังไง?”
เซี่ยซูหลานยักไหล่ “ครอบครัวไม่ได้มีพี่กับพี่สะใภ้อยู่หรือไง? อีกอย่าง ตอนที่ฉันยังไม่มีพลังพิเศษ เป็นแค่คนธรรมดา มีรายได้เดือนละไม่กี่พันแต้ม ก็ช่วยครอบครัวได้ไม่มากอยู่แล้ว”