เซี่ยชิ่งโหย่วตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที แก้วน้ำในมือหล่นลงพื้นอีกครั้ง เขาจ้องเซี่ยซูเหยาอย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“แกพูดว่าอะไรนะ?”
หม่าซิ่วอวิ๋นเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องไห้โฮขึ้นมา “ซูเหยา พูดอะไรของแก? นั่นพ่อแกนะ จะหยุดยาพ่อแกได้ยังไง?”
เซี่ยซูเหยามองปฏิกิริยาของพ่อแม่ น้ำเสียงอ่อนลงก่อนเอ่ยตัดพ้อ “พ่อก็รู้ว่าสภาพที่บ้านเราเป็นยังไงตอนนี้ ค่าครองชีพในเมืองชั้นนอกแพงหูฉี่ แถมพ่อยังต้องใช้ยาปรับเสถียรภาพเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ลูกแบกไม่ไหวจริง ๆ”
ผู้มีพลังพิเศษสูงวัยที่ต้องการรักษาพลังเอาไว้ แทบไม่ต่างอะไรกับสัตว์กลืนทอง ยาปรับเสถียรภาพ ยาเสริมพลังพื้นฐาน แกนสัตว์ และวัตถุดิบอาหารระดับสูง ล้วนขาดไม่ได้สักอย่าง
ทั้งเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก มีแต่ครอบครัวของกลุ่มนักล่าขนาดกลางถึงใหญ่เท่านั้นที่พอจะเลี้ยงดูผู้มีพลังพิเศษสูงวัยได้ บ้านอื่นต่างปล่อยให้พวกเขาแก่ชราลงไปตามธรรมชาติทั้งนั้น
แต่บ้านหลังนี้ในเมืองชั้นนอกยังเป็นชื่อพ่อ เขาคิดจะตัดค่ายาของพ่อแท้ ๆ ท่าทีจึงแข็งกร้าวเกินไปไม่ได้
จางเฉี่ยวเหอเห็นบรรยากาศตึงเครียดในบ้าน จึงก้มเก็บแก้วบนพื้นเงียบ ๆ ล้างจนสะอาดแล้วก็หลบเข้าไปในห้อง
ในบ้านนี้ เธอแค่คอยรังแกน้องสาวสามีและกดหัวแม่สามีได้เท่านั้น เรื่องระหว่างผู้ชายสองคน เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง
เซี่ยชิ่งโหย่วมองสีหน้าลำบากใจของลูกชาย ในใจก็เข้าใจดีว่าพลังของตัวเองกำลังเสื่อมลง เงินเดือนนิดเดียวของลูกชาย ต่อให้ซื้อยาปรับเสถียรภาพทั่วไปได้สักไม่กี่หลอด ก็ไม่อาจประคองพลังของเขาไว้ได้