นอนหลับไปจนถึงช่วงดึก ประตูรถบ้านก็ถูกเคาะเบา ๆ สวี่จ้าวลืมตาขึ้นแล้วลุกนั่ง
เธอไม่ได้เดินไปเปิดประตู แต่หันไปมองหลีหมิงเยวี่ยที่กำลังหลับอยู่บนเตียงนุ่มตรงท้ายรถบ้าน
หลีหมิงเยวี่ยเปิดม่านเตียงออก สบตากับสวี่จ้าวครู่หนึ่ง ก่อนลงจากเตียงแล้วสวมรองเท้าแตะเดินไปที่ประตูรถ
เธอแนบตากับช่องตาแมวตรงประตูจนเห็นชัดว่าคนข้างนอกคือลุงจวิน จึงหมุนตัวล็อกประตูแล้วเปิดออก
หลีหมิงเยวี่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงว่า “ลุงจวิน มีอะไรหรือคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
หวังจวินบอกจุดประสงค์ที่มา “มีหมีดำกลายพันธุ์ระดับสามตัวหนึ่งแอบเข้ามาใกล้แคมป์ล่าสัตว์ ผมเพิ่งจัดการมันไป เลยมาเรียกเพื่อนร่วมชั้นของเธอไปช่วยเก็บมันหน่อย”
ตอนนั้นสวี่จ้าวสวมเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว กำลังพิงหมอนอยู่ตรงหัวเตียง
พอได้ยินว่าต้องไปช่วยเก็บหมีดำกลายพันธุ์ระดับสาม เธอก็ลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลงจากเตียง
หลังสวมรองเท้าบูทกันอันตรายหนังวัวกลายพันธุ์และถุงมือป้องกันหนังงูแล้ว สวี่จ้าวก็ลงจากรถบ้านมายืนข้างหวังจวิน
เธอพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่งว่า “ลุงจวิน ไปกันเถอะค่ะ”
หวังจวินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนถือไฟฉายนำทางไปข้างหน้า สวี่จ้าวเดินตามหลังเขาไปติด ๆ
หลีหมิงเยวี่ยไม่ได้ตามไปด้วย เธอนั่งรออยู่ในรถบ้านตามลำพังอย่างเงียบ ๆ
ออกไปข้างนอกตอนดึก สวี่จ้าวไปคนเดียวก็เพียงพอแล้ว
ถ้าหลีหมิงเยวี่ยตามไปด้วย เมื่อเจออันตรายขึ้นมา หวังจวินคงรับมือไม่ไหว เพราะต้องคอยปกป้องทั้งสองคนพร้อมกัน
ระหว่างเดินไปตามทางในยามค่ำคืน สวี่จ้าวเปิดดวงตาข้อมูลตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวตลอดเวลา