ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของกลุ่มนักล่าฉางหลิน สองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
บางครั้งมีนักล่าเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ นักล่าคนหนึ่งที่จำฉินอี๋ได้ทักทายด้วยความคุ้นเคย: “พี่สะใภ้สาม รอพี่เฉาเหรอ?”
“อืม เขาบอกว่าคืนนี้ต้องทำงานล่วงเวลา ฉันเลยเอาอาหารมาให้เขา” ฉินอี๋ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมยกกล่องอาหารขึ้นมา
สวี่จ้าวมองเพื่อนเก่าคนนี้ เธอดูเหนื่อยล้ากว่าเดิมมาก และอ่อนโยนกว่าเดิมมาก
“เสี่ยวอี้ งั้นฉันไปก่อนนะ”
สวี่จ้าวกล่าวลา แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับ
แม้เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่สนิทสนม แต่ตอนนี้เส้นทางชีวิตของทั้งคู่ก็ได้แยกออกไปคนละทางโดยสิ้นเชิง
ระหว่างทางกลับบ้าน สวี่จ้าวเหลือบเห็นรถไฟฟ้าขนาดเล็กแล่นผ่านไป สายตาจึงถูกดึงดูดโดยไม่รู้ตัว
จากเมืองชั้นนอกไปถึงป่าเก็บของในเขตชั้นหนึ่ง ต่อให้สวี่จ้าวเร่งฝีเท้า ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมง
ไม่เหมือนตอนที่อยู่เขตเพิงพัก แค่ยี่สิบนาทีก็ถึง
ซื้อรถไฟฟ้าขนาดเล็กไว้ใช้น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีทีเดียว
สวี่จ้าวหักเท้าเดินไปที่ถนนสายห้างสรรพสินค้า
เธอเดินไปตามถนน ไม่นานก็เห็นร้านขายรถไฟฟ้าโดยเฉพาะ
หน้าร้านจอดรถไฟฟ้าขนาดใหญ่เล็กเรียงราย มีสองล้อ สามล้อ และสี่ล้อเล็ก
รถไฟฟ้าเหล่านี้ส่วนใหญ่คนซื้อไว้ใช้ส่วนตัว รถไฟฟ้าขนาดเล็กมีขนาดเล็ก รับน้ำหนักจำกัด ใช้สำหรับเดินทางไปมาระหว่างเขตเมืองเป็นหลัก