สวี่จ้าวเก็บสเปรย์ดอกไม้กลิ่นจางเข้ามิติส่วนตัวของเธอ แล้วหันไปมองอุปกรณ์กลั่นง่ายๆ ที่สวี่อี้ทำไว้
ขวดกลั่นทำจากแก้วหนาพิเศษ ส่วนฐานให้ความร้อนเป็นเตาน้ำมันขนาดเล็ก กลิ่นค่อนข้างฉุน
สวี่จ้าวย่นจมูก ถามว่า “นี่เผาอะไรกันแน่?”
กลิ่นไม่เหมือนน้ำมันสัตว์กลายพันธุ์ที่มีค่ามลพิษสูงเลย
ตะเกียงน้ำมันในเขตเพิงพักล้วนใช้น้ำมันสัตว์กลายพันธุ์เป็นเชื้อเพลิง แต่เวลาจุดกลับไม่ฉุนเท่านี้
สวี่อี้ตอบพร้อมรอยยิ้ม “น้ำมันเสียจากโรงงาน ถูกดี”
สวี่จ้าวไม่เห็นด้วยเต็มหน้า “พี่คะ ไม่ต้องประหยัดถึงขนาดนี้ก็ได้ น้ำมันแบบนี้เผาแล้วฉุนขนาดนี้ ไม่ดีต่อสุขภาพแน่นอน คราวหน้าเอาเป็นว่าซื้อน้ำมันสัตว์มาเผาดีกว่า!”
สวี่อี้เห็นสีหน้าจริงจังของน้องสาว ทำได้แค่ยอม “ได้ๆ น้ำมันเสียจากโรงงานเหลือไม่มากแล้ว คราวหน้าฉันจะซื้อน้ำมันสัตว์ทั้งหมด”
สวี่จ้าวถึงจะพอใจ ลากแขนพี่ชายออกจากห้อง แล้วชี้ไปที่สมุนไพรกลายพันธุ์บนพื้นห้องนั่งเล่น “ทั้งหมดนี้ฉันเก็บมาวันนี้”
เธอแนะนำทีละอย่าง “อันนี้ต้นหนวดเหลืองกลายพันธุ์ ใช้แก้ไข้ขับความเย็น อันนี้ดอกฝ้ายรวงกลายพันธุ์ ใช้ภายนอกห้ามเลือดลดบวม อันนี้เห็ดหลินจือกลายพันธุ์ บำรุงผิว”
สวี่จ้าวย่อตัวลง หยิบมอสนอนหลับชิ้นหนึ่งให้สวี่อี้ดู “อันนี้มอสนอนหลับ ทำเป็นสเปรย์แล้ว สัตว์กลายพันธุ์สูดเข้าไปจะสลบ 2-4 ชั่วโมง เป็นพืชกลายพันธุ์ที่แพงที่สุดที่ฉันเก็บได้วันนี้”