เจ้าของร้านจ้องหนังสัตว์กลายพันธุ์สองแผ่นที่เรียบสะอาด ดวงตาเผยความพึงพอใจออกมาอย่างปิดไม่มิด
ผู้มีพลังพิเศษระดับสูงที่ล่าจนได้หนังสัตว์กลายพันธุ์ผืนสมบูรณ์มา ปกติย่อมไม่เอาหนังมาขายให้ร้านเล็ก ๆ อย่างร้านของเขา
ส่วนทีมผู้มีพลังพิเศษระดับต่ำที่ออกล่าสัตว์กลายพันธุ์ ระหว่างต่อสู้ก็ยากจะรักษาหนังสัตว์ให้สมบูรณ์ได้
โดยเฉพาะหนังปลาไหลตมระดับสองผืนนี้ ผิวหนังไม่มีรอยเสียหายแม้แต่น้อย เพียงพอจะนำไปทำชุดป้องกันหนังสัตว์ระดับสองได้หนึ่งชุด
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ยังวางท่าพูดเนิบช้าว่า “เห็นแก่ที่คุณเก็บรักษาหนังพวกนี้ไว้ได้ดี ผมจะให้ราคาที่เป็นธรรมกับคุณ
หนังงูเขียวไผ่กลายพันธุ์ระดับหนึ่ง ห้าพันแต้ม หนังปลาไหลตมกลายพันธุ์ระดับสอง หนึ่งหมื่นห้าพันแต้ม รวมกันสองหมื่นแต้ม”
“งั้นฉันไปถามราคาที่ร้านอื่นดีกว่า” สวี่จ้าวพูดพลางยกมือขึ้น เตรียมเก็บหนังสัตว์ทั้งสองแผ่น
เจ้าของร้านรีบก้าวเข้ามารั้งสวี่จ้าวไว้ “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ คุณหนู ค้าขายกันก็ต้องต่อรองราคากันหน่อย!
เอาอย่างนี้ คุณบอกราคาที่คิดไว้มา ผมจะดูว่ารับไหวไหม”
สวี่จ้าวชูนิ้วทั้งห้าขึ้นช้า ๆ แล้วเอ่ยว่า “ห้าหมื่นแต้ม”
เธอไม่ได้ตั้งราคาเกินจริง นี่คือราคาที่เป็นธรรมซึ่งเธอคิดได้หลังจากดูราคาผลิตภัณฑ์จากหนังสัตว์ในร้านแล้ว
ชุดป้องกันหนังสัตว์ระดับหนึ่งในร้านไม่มีชุดไหนราคาต่ำกว่าหนึ่งหมื่นแต้ม ส่วนชุดป้องกันหนังสัตว์ระดับสองยิ่งราคาแพงกว่า ราคาชุดละไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นแต้ม
พอได้ยินราคาที่เธอเสนอ สีหน้าเจ้าของร้านก็แข็งค้าง “คุณตั้งราคาโหดเกินไปแล้ว”