สมาชิกกลุ่มนักล่านกสีฟ้ายืนจับกลุ่มกันอยู่ข้างทาง สายตาเผลอมองไปทางสวี่จ้าว
ในฤดูหนาว ทุกคนสวมหน้ากากและห่อตัวมิดชิด ไม่มีใครจำสวี่จ้าวที่กำลังใช้มิติขนย้ายปลาที่จับได้ได้เลย
สวี่จ้าวเปิดใช้ดวงตาข้อมูลสแกน พบสมาชิกกลุ่มนักล่านกสีฟ้าที่คุ้นหน้าอยู่หลายคน และทีมของเฉินหยูก็บังเอิญอยู่ที่นี่ด้วย
เธอไม่ได้เข้าไปทักทาย แต่มุ่งขนย้ายปลาที่จับได้ขึ้นรถอย่างตั้งใจ
ไม่มีใครจำเธอได้ กลับทำให้สบายใจขึ้นไม่น้อย ไม่ต้องคอยรับมือกับอดีตเพื่อนร่วมทีมกลุ่มนี้ที่ความสัมพันธ์ค่อนข้างซับซ้อน
สวี่จ้าวขนปลาขึ้นรถไปกลับสองสามรอบ ก่อนเก็บปลาอีกชุดเข้ามิติส่วนตัว เรื่องของวันนี้ก็ถือว่าจัดการเรียบร้อย
มู่หลิงโยนแกนสัตว์ระดับสามให้สวี่จ้าวอย่างไม่ใส่ใจ “ให้เสี่ยวไฉ่พาเธอกลับไปก่อนเถอะ!”
สวี่จ้าวรับแกนสัตว์มา ยัดใส่กระเป๋า “ได้”
เธอปีนขึ้นหลังเสี่ยวไฉ่ แล้วมุ่งหน้าไปทางเขตปลอดภัย
เมื่อถึงบ้านมู่หลิง เธอเดินตามหญิงวัยกลางคนเข้าไปในคลังใต้ดิน ปล่อยปลาที่เก็บไว้ในมิติส่วนตัวออกมา แล้วก็กลับบ้านทันที
วันต่อมา มู่หลิงไม่ได้เรียกสวี่จ้าวให้ไปขนปลาอีก
ห้างของทางการในเมืองชั้นนอกปิดหมดแล้ว ตอนนี้อุณหภูมิต่ำจนถึงขั้นที่หากไม่สวมชุดกันหนาวควบคุมอุณหภูมิก็ออกไปข้างนอกไม่ได้
มู่หลิงต้องรีบจัดการปลาที่จับมาให้หมด ก่อนที่จุดรับซื้อจะหยุดให้บริการ
ส่วนสวี่จ้าว ในที่สุดก็มีเวลาว่างอยู่บ้านเพื่อดูดซับแกนสัตว์อย่างตั้งใจ
ช่วงเช้า สวี่จ้าวดื่มยาเร่งพลังในบ้าน จากนั้นกำแกนสัตว์ระดับสองไว้แล้วค่อย ๆ ดูดซับพลัง