เผยเยวี่ยหนิงกะพริบตาปริบๆ
เขาพลิกตัว แล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มแรง
"เอ๋อออออออออ!!!——"
เสียงร้องราวมังกรคำราม
หลังจากส่งเสียงร้องแบบนั้นไปทีหนึ่ง เผยเยวี่ยหนิงก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ในที่สุด
เขาก้มลงมอง เกาเกากำลังกอดปลายผ้าห่มนอนหลับปุ๋ย ถึงจะมีเสียงดังขนาดนี้ก็ยังปลุกเธอไม่ตื่น
เผยเยวี่ยหนิงนอนเหม่ออยู่บนเตียงสักพัก แล้วก็ลุกขึ้นมาเปิดผ้าม่าน เปิดหน้าต่างสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด
แสงสว่างสาดส่องเต็มห้อง ในตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบนโต๊ะหนังสือ
เผยเยวี่ยหนิงชะงักไป
เขาจำได้ชัดเจน ก่อนนอนบนโต๊ะไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
เขากะพริบตา แล้วมองอีกครั้ง
ไม่ผิดแน่ มันคือซองจดหมาย
ตัวอักษรบนนั้นเขาอ่านออกไม่ค่อยจะได้ แต่อีกตราบนั่นควรจะเป็นของสถาบันศักดิ์สิทธิ์...ใช่ไหม?
หัวใจของเผยเยว่หนิงเต้นไม่ “ ผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
ใครส่งมา?
ถึงแม้เขยไม่ค่อยรู้กฎของโลกอีกใบ แต่ทาสในครัวเรือนจะเข้ามาในห้องได้คงต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของก่อนใช่ไหม?
ต่อให้จะมาส่งของก็ยังต้องเคาะประตู บ่าเฝ้าประตูก็ไม่มีสิทธิ์เข้าออกเอง
สามารถผลักประตูเข้ามาได้ ในคฤหาสน์ดยุคมีคนเดียวเท่านั้น
ลมหายใจของเผยเยว่หยุดไปวินาทีหนึ่ง
พี่ชาย
เย่จี้หยุนมาแล้ว?
สมองเผยเยว่หนิงหมุนแทบติ้ว
พี่ชายมาส่งของ เขาเคาะประตู แต่ฉันนายเอง
เขาจึงผลักประตูเข้ามา แล้ว-
สายตาเผยเยว่หนิงค่อยๆเลื่อนไปทางหมอน
เกาเกายังคงนอนหลับอยู่ แสงสีทองสะท้อนในห้องมืดจางๆพร่างพราว ชวนมองสุดๆ
ถ้าไม่ตาบอดก็คงเห็นเธอใช่ไหม???
เผยเยว่หนิงสูดลมหายใจลึก
ดูวณีสิ่ามันเกิดขึ้นแล้ว…
แต่ถ้าจะว่าไปอีกนี่เผยเยว่หนิงก็ว่า