เผยเยวี่ยหนิงกินอิ่มนอนอิ่ม กลับมาที่ห้องเตรียมจะงีบกลางวันให้เต็มที่
เขาดึงผ้าม่านปิด เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วนอนลงบนเตียง
กำลังจะหลับตาลง——
“วืด” เสียงหนึ่งดังขึ้น เกาเกาบินสอดผ่านช่องหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดสนิทเข้ามา หัวทิ่มเข้าไปในผ้าห่มของเผยเยวี่ยหนิง
“นายท่าน! หนูกลับมาแล้ว!” เธอสะบัดปีกสองสามทีเพื่อโผล่หัวออกมา
“โอ้ยแม่เจ้า!” เผยเยวี่ยหนิงตกใจจนตัวสั่น คว้าเกาเกาออกจากผ้าห่มแล้วยกขึ้นมาดูตรงหน้า
“เข้าแบบปกติไม่ได้เหรอ?!”
ปีกของเกาเกากระพือสองครั้ง
“แบบนี้ไวที่สุดแล้วนี่คะ!” เธอพูดอย่างมีเหตุผล
เผยเยวี่ยหนิงสูดหายใจลึกๆ วางเธอลงบนหมอน แล้วนอนลงใหม่
“เอาล่ะ ส่งถึงแล้ว?”
“ส่งถึงแล้ว!” เกาเกาหมอบอยู่ข้างหมอน ขาเล็กๆ สองข้างพับไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ: “แล้วรู้อะไรไหม——”
เธอขยับเข้ามา ลดเสียงลง ท่าทางลึกลับ
“สามีของนายท่านกินหมดเกลี้ยงแล้ว”
เผยเยวี่ยหนิงหลับตา: “อืม... หืม???!??”
เขาลืมตาขึ้นทันใด: “สามีอะไรของฉัน!! อย่าพูดมั่วสิ!!!”
“ไม่ใช่นายท่านบอกเองเหรอว่าเขาเป็นสามีในอนาคตของนายท่าน”
“นั่นมันอนาคต! ตอนนี้ยังไม่ใช่!” เผยเยวี่ยหนิงตะโกน: “ไม่ได้ไปพูดให้เขาฟังหรอกนะ?”
เกาเกานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว
หลัวเหรินให้เธอเก็บเป็นความลับไว้
เผยเยวี่ยหนิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลับตาลงอีกครั้ง: “งั้นก็ได้...”
เขาพลิกตัว คว้าเกาเกายัดลงในผ้าห่ม: “เอาล่ะ นอน”
“หนูไม่ง่วง!”
“ก็หุบปากสิ”
เกาเกาโผล่ไปมาในผ้าห่ม โผล่หัวเล็กๆ ออกมา ผงเรืองแสงสีชมพูกระจัดกระจายไปทั่ว