เผยเยวี่ยหนิงนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือทั้งบ่าย
ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้หนังสือ《ชีววิทยา》ทั้งเล่ม แล้วเปิดตำราพื้นฐานอย่างจริงจัง
เกาเกาหมอบอยู่บนไหล่เขา อ่านให้ฟังทีละหน้า อธิบายให้ฟังทีละประโยค
ตั้งแต่แก่นแท้ของธาตุเวท ไปจนถึงวิธีหมุนเวียนพลังเวท แล้วค่อยถึงหลักการพื้นฐานของวิชารักษา
เผยเยวี่ยหนิงฟังแล้วง่วงจนหนังตาจะปิด แต่ก็ยังกัดฟันจดบันทึกไว้หลายหน้า — ตัวหนังสือเอนเอียงไม่เป็นระเบียบ บางจุดยังวาดสัญลักษณ์ที่มีแค่ตัวเองเท่านั้นที่อ่านออก
เผยเยวี่ยหนิงมองออกไปนอกหน้าต่าง
ความมืดของกลางคืนจางๆ ตกลงมาแล้ว ท้องฟ้าเริ่มประดับด้วยหมู่ดาว
หนังสือยังอ่านไม่จบกี่เล่ม สมองแทบจะระเบิดแล้ว
เผยเยวี่ยหนิงปิดตำรา ท้องก็ส่งเสียงร้องรับอย่างเข้าจังหวะ
เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว กินข้าวก่อนดีกว่า
เขาลุกขึ้นยืน คว้าเกาเกาที่เกาะอยู่บนไหล่ลงมาใส่กระเป๋าเสื้อ
เผยเยวี่ยหนิงเดินเลี้ยวไปที่ห้องครัวอย่างชำนาญ แล้วเปิดประตู
คนครัวคนหนึ่งกำลังยุ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ มือถือมีดสับลงบนเขียง ซึ่งมีชิ้นเนื้อวางอยู่
"คุ...คุณชายหนุ่ม?” คนครัวตะลึงไปครู่หนึ่ง
"ไม่เป็นไร คุณทำต่อเถอะ" เผยเยวี่ยหนิงเดินเข้าไป: "ฉันแค่มาดูว่ามีอะไรกินบ้าง"
คนครัวรับคำ แล้วก้มหน้าลงหั่นต่อไป
เขาตัดส่วนที่เป็นมันออก แล้วจะโยนทิ้งทันที—
"เดี๋ยวก่อน" เผยเยวี่ยหนิงเรียกเขาไว้
มือของคนครัวชะงัก: "คุณชายหนุ่ม?"
เผยเยวี่ยหนิงเดินเข้าไป แล้วหยิบมันออกมา