หลัวเหรินมองดูนางฟ้าดอกไม้ตัวเพี้ยนๆ ตรงหน้า แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง
นางฟ้าดอกไม้ทั้งหมดที่เหลืออยู่ในจักรวรรดิต่างถูกจดทะเบียนไว้หมดแล้ว แต่ตัวตรงหน้าเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
นี่หมายความว่าเจ้าของของมันไม่อยู่ในรายชื่อนั้น
นางฟ้าดอกไม้ตัวหนึ่งที่ไม่อยู่ในรายชื่อ ยามดึกดื่นทะลุผ่านม่านพลังระดับ SSS ของเขาเข้ามา เพื่อส่งกล่องอาหารหนึ่งใบ
หลัวเหรินจ้องมองกล่องไม้ที่ประณีตใบนั้น
“ใครส่งเจ้ามา?” เขาถาม
“นายของข้า” นางฟ้าดอกไม้ตอบสั้นๆ
“นายของเจ้าคือใคร?”
“อย่าไปสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย” นางฟ้าดอกไม้โบกมือน้อยๆ ของมัน “นายจะกินหรือไม่กิน? ถ้าไม่กินข้ากินเอง ข้าบินมาตั้งไกล เกือบหิวตายอยู่แล้ว”
หลัวเหรินไม่ขยับ
“ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครส่งมา จะกินลงได้ยังไง?” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้ามียาพิษล่ะ?”
นางฟ้าดอกไม้: “โอ้โห ถูกต้อง”
มันพยักหน้า แล้วพูดอย่างไม่ลังเล: “นายของข้าคือเผยเยวี่ยหนิง เผยเยวี่ยหนิงนายรู้จักไหม? คนที่หน้าตาดีมากๆ คนนั้นไง เขาให้ข้าซ่อนตัวดูว่านายจะกินหรือไม่กิน ยังให้ข้าไปแอบฟังที่ครัวว่านายชอบกินอะไรอีกด้วย”
“อ้อ ใช่ ครัวอยู่ที่ไหน?”
หลัวเหริน: “...”
เขาฟังนางฟ้าดอกไม้พูดไม่หยุดปาก ก็ตกอยู่ในภวังค์
เผยเยวี่ยหนิง
เผยเยวี่ยหนิงที่ในงานเลี้ยงวันนี้จ้องเขาแบบเหม่อลอย ทำให้นามแฝงว่ากุหลาบโรเดสเป็นจริงขึ้นมา เป็นเฉี่ยฝูทิ้งหมดทุกสายนั่นไง
เขาก้มลงมองกล่องอาหาร
งั้นก็เด็กคนนั้นส่งมาสินะ
หลัวเหรินพบว่านางฟ้าดอกไม้ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่
“ทำไมเขาถึงให้เจ้าส่งสิ่งนี้มา?” หลัวเหรินลองถามดู
นางฟ้าดอกไม้: “เขาบอกว่าอยากเอาชนะท้องนายให้ได้”
“...ทำไม?”
“เอ้อ ประโยคนั้นพูดยังไงน่ะ?” นางฟ้าดอกไม้คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มพูดซ้ำ: “โอ้โห เขาบอกว่าเขาหลงรักร่างกายนาย เขาต่ำต้อย เขาอยากนอนหนุนซิกแพคนายหลับ แล้วยังบอกว่านายเป็นสามีในอนาคตของเขาอีก”
ในห้องหนังสือเงียบสงัด
เปลวไฟในเตาผิงส่งเสียงดังแปร๊บๆ เล็กน้อย แสงเทียนพลิ้วไหวตามสายลมยามค่ำคืน
สีหน้าของหลัวเหรินไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่หนึ่งเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุฝนฟ้าคะนอง ภายใต้ความสงบนิ่งไม่รู้ว่ากำลังปั่นป่วนอะไรอยู่