เผยเยวี่ยหนิงเงียบไปสามวินาที แล้วก็ถึงบางอ้ออย่างสิ้นเชิง
นางฟ้าดอกไม้กลืนเค้กคำสุดท้ายลงคอ เลียเศษที่ติดนิ้วจนเกลี้ยง แล้วเรอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองเผยเยวี่ยหนิงด้วยดวงตาที่ประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี
แล้วนางก็ใช้แรงทั้งหมดที่มี ดิ้นหลุดจากนิ้วของเผยเยวี่ยหนิง แล้ว “ปั้ง” พุ่งเข้าไปปะทะหน้าของเขา
แสงสีทองอ่อนเปล่งออกมาจากจุดที่ทั้งคู่แตะกัน แผ่กระจายเป็นระลอกคลื่นออกไปด้านนอก แล้วก็หดกลับเข้าอย่างรวดเร็ว จนหายไปในหว่างคิ้วของเผยเยวี่ยหนิง
เผยเยวี่ยหนิงรู้สึกถึงความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนแผ่ซ่านจากหน้าผากไปทั่วร่างกาย แล้วก็หายไปในอก
จิตสำนึกอันแผ่วเบาได้หยั่งรากลงในทะเลจิตของเขา ราวกับต้นกล้าที่เพิ่งแทงยอดพ้นดิน
แล้วก็มีเสียงใส ๆ ดังขึ้นข้างหูเขาทันที: “เฮ้! ฉันบอกว่า ไอ้นี่อร่อยมากจริง ๆ นะ!”
นางฟ้าดอกไม้บินขึ้น ลอยอยู่ตรงหน้าเผยเยวี่ยหนิง
เผยเยวี่ยหนิงตกใจจนสะดุ้ง: “โอ้โห! ใครพูดอยู่น่ะ?!?”
เขาหันซ้ายหันขวาโดยสัญชาตญาณ
ในครัวว่างเปล่า มีเพียงเขาและนางฟ้าดอกไม้ตัวนั้น
“ฉันไง! ไม่มีใครอื่นอีกแล้วล่ะ!” นางฟ้าดอกไม้ตบอกน้อย ๆ ของตัวเอง: “ผู้รับใช้ปีศาจคนใหม่ของนาย เพิ่งเซ็นสัญญาเสร็จจะเบี้ยวแล้วเหรอ?”
“สัญญา?”
เผยเยวี่ยหนิงนิ่งไปครู่หนึ่ง นี่มันความรู้สึกประหลาด ๆ เมื่อกี้นี้หรือเปล่านะ?
“นายหมายถึง... เมื่อกี้ที่โดนอะไรบางอย่างน่ะ คือสัญญาเหรอ?”
“ไม่แล้วจะอะไรล่ะ?” นางฟ้าดอกไม้บินมาตรงหน้าเขา: “นายคิดว่าฉันกำลังเล่นจุ๊บจู๊บกับนายหรือไง? ฉันคือนางฟ้าดอกไม้สายรักษาระดับสูงส่งนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงอะไรที่จะตามใจชอบก็ได้ทั้งนั้น!”