ประตูถูกปิดลงเบาๆ
เผยเยวี่ยหนิงนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ติดเข็มกลัดอันนั้นไว้ที่อก มุมปากโค้งขึ้นจนกดลงไม่ได้เลย
ดังนั้น หลัวเหรินไม่ได้รับอิทธิพลจากเนื้อเรื่องจริงๆ...
การตัดสินใจของเขาถูกต้อง!
เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา กอดผ้าห่มแล้วกลิ้งไปมาบนเตียงเต็มที่
ในขณะนั้นเอง หน้าต่างก็ถูกกระแทกเปิดด้วยเสียง "ปัง!"
เผยเยวี่ยหนิงตกใจ
แสงเรืองรองสีทองผุดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ปักหัวลงไปในผ้าห่มของเผยเยวี่ยหนิง
เกาเกาะกระพือปีกสองที โผล่หัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยผงเรืองแสงออกมา "นายท่าน! ฉันกลับมาแล้ว!"
เผยเยวี่ยหนิงหยิบนางออกมาจากผ้าห่ม วางลงบนหมอน
"เป็นยังไงบ้าง เป็นยังไงบ้าง?" เขาอดถามไม่ได้ "ส่งถึงมือเรียบร้อยแล้วเหรอ? หลัวเหรินกินเข้าไปหรือเปล่า?"
"กินแล้ว!" เกาเกาะพยักหน้าอย่างแรง "กินไปหลายคำเลย ฉันดูท่าทางเขาน่าจะชอบพอควร"
เผยเยวี่ยหนิงยิ้มกว้างขึ้นอีก "จริงเหรอ?!"
"จริงสิ!" เกาเกาะทำปากขมุบขมิบ "แต่ในครัวไม่มีคนเลย อ่า... ก็เลยไม่รู้ว่ารสชาติที่เขาชอบคืออะไร"
เผยเยวี่ยหนิงพยักหน้า "ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ได้"
เกาเกาะเอามือเท้าเอว "งั้นนายท่าน ส่วนของฉันล่ะ!"
เผยเยวี่ยหนิงลุกจากเตียง
เขาเดินไปที่โต๊ะหนังสือ หยิบเค้กชิ้นหนึ่งที่ห่อไว้อย่างดีจากลิ้นชัก แล้วเลื่อนไปทางเกาเกาะ "นี่ ไง ให้เธอ เหนื่อยหน่อยนะ"
เกาเกาะร้อง "ว้าว" แล้วร้องเสียงดังพร้อมกับมุ่งหน้าเข้าไปในเค้ก
นางส่งเสียงคำๆ พลางมุดเข้าไปในเค้ก ส่วนเผยเยวี่ยหนิงก็นั่งอยู่ข้างๆ ใช้มือเท้าคางมองนาง
มองดูท่าทางแบบผีหิวโซของนาง แล้วเผยเยวี่ยหนิงก็นึกถึงคำบรรยายเกี่ยวกับนางฟ้าดอกไม้ในหนังสือต้นฉบับขึ้นมาอย่างกระทันหัน