เผยเยวี่ยหนิงยิ้ม
“ท่านชอบก็ดีแล้วครับ” เขาพูด “ต่อไปผมจะทำให้ท่านทานบ่อยๆ”
เย่จี้หยุนตาวาววับ “ยังมีอีกไหม?”
เผยเยวี่ยหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านยังไม่อิ่มอีกหรือ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” เย่จี้หยุนว่า “อีกสักครู่ข้าจะไปค่ายอัศวินพบผู้ใหญ่หลายท่าน พอดีจะได้ถือเป็นของกำนัลติดไม้ติดมือไปด้วย”
เย่จี้หยุนไม่ใช่คนประเภทชอบโอ้อวดอะไร แต่ถ้ามีของดีๆ เขาก็ยินดีแบ่งปัน
ยิ่งเป็นฝีมือน้องชายแท้ๆ ของตัวเองด้วยแล้ว
“มีครับ” เผยเยวี่ยหนิงพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะส่งไปให้ท่าน”
“ดี” เย่จี้หยุนหยิกแก้มเขาเบาๆ “จัดไปหลายๆ อันนะ พวกเขาต้องชอบแน่ๆ”
เผยเยวี่ยหนิงรับคำ แล้วถือกล่องอาหารเปล่าถอยออกไป
อีกฟากหนึ่ง คฤหาสน์ดยุคหลัว
เกาเกา อารมณ์ดีฮัมเพลงไปพลาง บินทะลวงม่านพลังกั้นไปอย่างท่าทางเก๋ไก๋ไม่สะดุด
คฤหาสน์ดยุคไม่ได้ไร้ซึ่งทหารยาม แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สังเกตเห็น
เกาเกาใช้ความทรงจำ บินไปยังห้องหนังสือของหลัวเหรินอย่างช่ำชองเส้นทาง
ไม่คาดคิด หน้าต่างกลับเปิดอยู่
ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเตะกระจกให้เสียเวลา
แต่ในห้องหนังสือกลับไม่มีคน
หลัวเหรินไม่อยู่ บนโต๊ะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ขนนกเขียนหนังสือวางอยู่ข้างขวดหมึก กองเอกสารเรียงซ้อนกันเป็นแท่ง
เกาเกาวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ แล้วมองซ้ายมองขวา ถึงกับเปิดพรมตรงกลางห้องหนังสือออกตรวจอย่างละเอียด
โอเค ไม่ได้ซ่อนไว้ แสดงว่าไม่อยู่จริงๆ
เธอเอียงคอคิดเล็กน้อย