หลัวเหรินเงียบไปครู่หนึ่ง: "อะไรนะ?"
"ขนมแป้งสอดไส้ดอกไม้ไงล่ะ!" นางฟ้าดอกไม้เบิกตากว้าง ปีกกางออกเต็มที่: "นายน้อยของฉันตื่นมาตั้งแต่ห้าโมงเช้าเพื่อทำมันเลยนะ!"
"เขาใช้กุหลาบโรเดสที่สดที่สุดในสวน! ฉันช่วยเก็บน้ำค้างให้ด้วยนะ! อร่อยมาก! นายกินหรือยัง?"
หลัวเหรินมองสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังของนาง แล้วส่ายหัว: "ตอนเช้าฉันไม่อยู่"
นางฟ้าดอกไม้นิ่งไป
สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็นความสงสัย จากความสงสัยกลายเป็นความตกใจ สุดท้ายทั้งหน้าเหี่ยวย่นเป็นก้อน
"นายไม่อยู่?!" เสียงของนางสูงขึ้นอีกหนึ่งคู่เสียง: "แล้วขนมแป้งสอดไส้ดอกไม้ของฉันล่ะ?!"
หลัวเหริน: "..."
เขารู้แล้วว่าโอลิยเป็นบ้าเพราะอะไร
...
ในห้อง เผยเยวี่ยหนิงกำลังเปิดตำราของโรงเรียนเวทมนตร์เก่าๆ ดูอยู่
ตอนเย็นเย่จี้หยุนกลับมา และดูเหมือนเขาจะมีความสุขเป็นพิเศษ
บอกว่าผู้ใหญ่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างชมขนมแป้งสอดไส้ดอกไม้ไม่หยุดปาก และวันนี้บังเอิญฮ่องเต้แห่งจักรวรรดิเสด็จมาเยี่ยมตามปกติพอดี
ตอนที่เขากลับมาพูดเรื่องนี้ เผยเยวี่ยหนิงกำลังทำคุกกี้แครนเบอร์รี่พอดี
เขาก็เลยแบ่งให้เย่จี้หยุนส่วนหนึ่ง นำไปถวายในวังก่อน ใครจะคิดว่าคืนนั้นในวังก็มีพระราชโองการลับส่งมา ให้เขาทำอีกส่วนหนึ่งพรุ่งนี้ พร้อมกับขนมแป้งสอดไส้ดอกไม้ ถวายแด่องค์ฮ่องเต้
แต่เผยเยวี่ยหนิงไม่ได้รีบไปเตรียมตัว สิ่งที่เขากำลังปวดหัวคืออีกเรื่องหนึ่ง
เขาใกล้จะเปิดเทอมแล้ว แต่...
เอ่อ จะพูดยังไงดีล่ะ เขาควรขอบคุณร่างเดิมที่เป็นคนที่ทิ้งหมดทุกสายไหมเนี่ย
สิ่งที่เขียนในตำราเล่มนี้ เขาไม่เพียงอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว แค่เหลือบมองก็ง่วงจนจะหลับแล้ว
จบเห่สิเนี่ย
ในนิยายต้นฉบับ สถาบันศักดิ์สิทธิ์เป็นสถานศึกษาชั้นสูงสุดของเหล่าขุนนางในจักรวรรดิ
หากอยากเข้ามาที่นี่ มีเพียงสองวิธีเท่านั้น