เผยเยวี่ยหนิงผลักประตูเข้าไป คนครัวที่กำลังเก็บกวาดอยู่ในครัวสะดุ้งตกใจ
“คุณ…คุณชายน้อย?”
“ออกไป” เผยเยวี่ยหนิงเอ่ยปาก
คนครัวงงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางผ้าขี้ริ้วในมือลงอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งเล็ก ๆ ออกไป
เผยเยวี่ยหนิงปิดประตู
เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มองดูขวดเครื่องปรุงและวัตถุดิบที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“โอเค ขั้นตอนแรกในการจับผู้ชาย ก็ต้องจับที่ท้องของเขาก่อน”
เขาควรจะดีใจที่คนในโลกมนุษย์ต่างมิตินี้ไม่เคยได้กินของดี ๆ ไม่งั้นเจ้าตัวขี้แพ้แบบเขาจะอยากเข้าหาหลัวเหริน ก็คงไม่มีความได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย
ไม่คิดมากแล้ว
เผยเยวี่ยหนิงพับแขนเสื้อขึ้น เดินวนไปรอบ ๆ ครัว
คงเพราะวันนี้เข้ามาอย่างเปิดเผย วัตถุดิบต่าง ๆ จึงดูเข้าตากว่าตอนที่แอบย่องเข้ามาเมื่อกลางดึกเมื่อวานมาก
แล้วจะทำอะไรดีล่ะ?
บนชั้นวางมีเครื่องเทศสารพัดชนิดที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก ภายในไหดินเผาก็มีเนื้อสัตว์ที่หมักไว้ซึ่งเขาไม่รู้จัก
อาหารจีน? ก็ได้ แต่เมื่อคืนเพิ่งมีงานเลี้ยงใหญ่ หลัวเหรินคงกินไม่ไหว
อาหารตะวันตก? ไม่เอาล่ะ ยากที่จะทำให้ใครสังเกตเห็นได้ในพริบตา
งั้นก็ต้องเป็นของหวานสินะ!
เผยเยวี่ยหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจ——
ทำเค้ก!
แต่ไม่ใช่ขนมฝรั่งเศสที่ซับซ้อนต้องบีบครีมตกแต่งแล้วมีไส้หลายชั้นแบบนั้น
มันเปลืองเวลาเกินไป แถมเขาไม่แน่ใจว่าเตาอบพลังหินวิญญาณของโลกนี้จะมีอารมณ์เป็นยังไง
สิ่งที่เขาจะทำคือประเภทที่พื้นฐานที่สุด คลาสสิกที่สุด และไม่มีทางพลาดมากที่สุด
ชีสเค้กแบบนิวยอร์ก