ให้พระเอกต้นฉบับเรียกข้าว่าม่ามี๊ ยากนักรึไง?

ตอนที่ 19 ให้ตัวเอกต้นฉบับเรียกฉันว่าแม่ ยากนักหรือไง?

7 นาที· 1.5K คำ

ไก่ย่างเกาเกาแบบถ่านนั้นกินไม่ได้แล้ว แต่พอถึงเที่ยงวัน กระเพาะอาหารสไตล์จีนของเผยเยวี่ยหนิงก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงอย่างบ้าคลั่ง

ถ้าตอนนี้ทำอะไรง่ายๆ สักอย่าง เวลาอาหารก็จะใกล้เคียงกับปกติ

เผยเยวี่ยหนิงล้างมือให้สะอาด สวมผ้ากันเปื้อน

จะทำอะไรดีล่ะ?

เขาเดินวนรอบชั้นวางวัตถุดิบหนึ่งรอบ

เนื้อสัตว์ในโลกนี้ส่วนใหญ่มาจากสัตว์อสูร โดยเฉพาะในครัวของชนชั้นสูง เนื้อที่เก็บไว้ไม่มีระดับต่ำกว่า A แน่นอน

เช่นเจ้าที่อยู่ตรงหน้า

ขาสัตว์อสูรนิรนาม ดูเหมือนไก่แต่ไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า

ช่างเถอะ ขอแค่ไม่ต้องเห็นสภาพตอนมันยังมีชีวิตและขั้นตอนการฆ่ามันก็พอ

มีมันฝรั่งและแครอทด้วย

โอเค พอแล้ว

ข้าวอบขาไก่มันฝรั่ง ทำหม้อเดียวจบ ประหยัดแรง

ไม่ต้องผัดมาก ไม่ต้องรอนาน

มีทั้งเนื้อและผัก สีสันสวยงาม แถมอร่อยแน่นอน

เผยเยวี่ยหนิงหยิบวัตถุดิบออกมาทีละอย่าง คิดว่าน่าจะพอสำหรับสามคนกับเอลฟ์หนึ่งตน

จัดการกับขา"ไก่"ก่อน

ฝีมือมีดของเขาคล่องแคล่ว ชิ้นเนื้อขนาดเท่ากัน กระดูกที่เลาะออกมาสะอาดหมดจด

ปอกเปลือกมันฝรั่งและแครอท แล้วหั่นเป็นลูกเต๋า

ของสามอย่างเรียงบนเขียง วัตถุดิบต่างกัน ขนาดเท่ากัน ดูแล้วน่าทานมาก

อย่างแรกต้องหมักเนื้อก่อน

เกลือ ใส่นิดหน่อย พริกไทยขาว ใส่นิดหน่อย

ต่อด้วยซอสถั่วเหลืองที่รสชาติใกล้เคียงซีอิ๊วขาวของโลกเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วก็น้ำมะนาวสำหรับดับกลิ่นคาว

ระหว่างหมักเนื้อก็ทำอย่างอื่นได้

เช่นซาวข้าว

เกาเกายืนมองอยู่ข้างๆ สองสามวิ แล้วก็ "จ้วง" มือจุ่มลงไปในน้ำซาวข้าว กำข้าวเล่นไปมา

เผยเยวี่ยหนิงปล่อยให้มันทำไปเลย

"พอเล่นเสร็จ เอาไปวางบนเตาเวทมนตร์ทางโน้นนะ"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป