ยามวิกาล คฤหาสน์ของดยุคหลัว
ในห้องหนังสือยังมีแสงไฟส่องสว่าง หลัวเหรินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มีเอกสารกางอยู่ตรงหน้า ขนนกเขียนหนังสือวางอยู่ข้างมือ
กลิ่นหอมของเนยยังคงตกค้างอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน เขาไม่ได้พลิกหน้ากระดาษมานานแล้ว
หน้าต่างเปิดอยู่ สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามา ทำให้เปลวเทียนสั่นไหวเล็กน้อย
ทันใดนั้น เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เพราะม่านพลังถูกสัมผัส
แน่นอน วินาทีถัดมา
แสงเรืองรองสีทองสายหนึ่งพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา วนรอบห้องหนังสือหนึ่งรอบ สุดท้ายก็ตกลงบนโต๊ะทำงานของเขา
เกาเกาหอบหายใจหนัก ๆ ปีกทั้งสองข้างห้อยลงไปสองข้าง เหนื่อยจนพูดไม่ไหว
"น้ำ...มีน้ำไหม..." เธอประคองเข่าไว้ ตั้งตัวไม่ขึ้นอยู่ครึ่งวัน
หลัวเหรินมองเธอแวบหนึ่ง ยื่นมือหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะมา เทน้ำใส่ฝาแก้วเล็กน้อย
พร้อมกับคุกกี้ที่สัญญาจะเก็บไว้ให้เธอ ผลักไปตรงหน้าเธอ
เกาเกาจุ่มหน้าลงไปในน้ำ "จุก ๆ ๆ" ดื่มจนเกลี้ยง
จากนั้น เธอก็สูดกลิ่นหอมของคุกกี้เข้าปอดอย่างเต็มปอดอย่างสุดขีดสุด "อื้ม——หายากจริง ๆ ของดีจริง ๆ นะของดี——"
เธอนั่งลงบนโต๊ะอย่างแรง วางลงหนึ่งชิ้น แล้วกัดคำ ๆ เริ่มแทะทันที
หลัวเหรินมองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย : "เขาพูดว่าอะไร?"
เกาเกาได้ยิน คำพูด การเคี้ยวของเธอหยุดลงทันที
เธอกอดคุกกี้แครนเบอร์รี่บินขึ้น มองหลัวเหรินอย่างระแวดระวัง : "คุณมีปัญหาแน่ ๆ"
สีหน้าของหลัวเหรินไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่เหมือนแอ่งน้ำลึก : "อะไร?"
เกาเกาจ้องเขานานอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็บินมาลอยอยู่ตรงหน้าเขา มองเขาขึ้นลง
"คุณเอาคุกกี้มาซื้อใจฉัน คุณอยากให้ฉันทรยศนายของฉัน"