เฉินอวิ๋นตงไม่สนใจตำรวจกลุ่มใหญ่ที่ถือปืนไล่ตามหลังเขาเลยแม้แต่น้อย คำพูดของพยาบาลที่บอกว่าแม่ของเขาเสียชีวิตแล้ว เปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวเขาโดยตรง
เฉินอวิ๋นตงวิ่งรวดเดียวไปจนถึงห้องฉุกเฉิน ในห้องฉุกเฉิน พยาบาลและแพทย์กำลังเก็บเครื่องมืออยู่ แม่ของเฉินอวิ๋นตงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ขณะที่น้องสาวของเขา เฉินถิงถิง คุกเข่าอยู่ข้างเตียงร้องไห้โฮ
เฉินอวิ๋นตงเดินไปที่ข้างเตียงอย่างงงงัน มองดูแม่ที่ไร้สัญญาณชีวิตโดยสิ้นเชิง ความเกลียดชัง ความเสียใจ และความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้งอยู่ในใจ เขากลับมาถึงตอนเที่ยงวันนี้ แต่พอเขากลับมา แม่ของเขายังไม่ทันได้ลืมตามองเขาเลยสักครั้ง ไม่ได้พูดกับเขาสักคำ ก็จากไปแล้ว
ดวงตาของเฉินอวิ๋นตงแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาหันไปหาแพทย์ที่ดูแลรักษา คว้าคอเสื้อของแพทย์ตรึงเข้ากับกำแพง แรงมือมหาศาลจนแพทย์ขยับตัวไม่ได้ แพทย์เท้าลอยจากพื้น ขาเตะไปมาอย่างไร้ทิศทาง ใบหน้าแดงก่ำ "ทำไม? ทำไมไม่ผ่าตัดให้เธอก่อน? ทำไมไม่ช่วยเธอ? ทำไมล่ะ? ในสายตาพวกเธอ ชีวิตคนคนหนึ่งไม่คุ้มกับสามแสนเลยงั้นหรือ? ฉันบอกแล้วว่าจะรีบหาเงินสามแสนมาให้ พวกเธอทำไมไม่ผ่าตัดให้เธอก่อน?" เฉินอวิ๋นตงตาแดงก่ำ ในสายตาของแพทย์และพยาบาลเหล่านี้ เฉินอวิ๋นตงในตอนนี้คือปีศาจโดยสมบูรณ์
"เธอจะทำอะไร? ปล่อยตัวประกันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะยิง" ในตอนนั้นเอง หลี่ซินก็พาตำรวจกลุ่มใหญ่มาถึงพอดี เห็นเฉินอวิ๋นตงกำลังคอคอแพทย์อยู่ ก็รีบยกปืนเล็งไปที่เฉินอวิ๋นตงและข่มขู่ ขณะที่ตำรวจกลุ่มใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเธอก็เตรียมพร้อมระดับสูง ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปที่เฉินอวิ๋นตงทั้งหมด
เฉินอวิ๋นตงไม่สนใจหลี่ซินและตำรวจกลุ่มนี้เลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าคนกลุ่มนี้ไม่มีตัวตนอยู่จริง ความเศร้าโศกและความโกรธในใจทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เขาคอคอแพทย์ไว้ หากเขาออกแรงเพิ่มอีกนิด แพทย์คนนี้ก็จะตายทันที
"พอแล้ว พี่" เฉินถิงถิงที่ร้องไห้จนหน้าตาบวมเป่ง ลุกขึ้นยืนและตะโกนเรียกเฉินอวิ๋นตง
"พ่อก็ตายแล้ว แม่ก็ตายแล้ว พี่อยากติดคุกอีกเหรอ? ถ้าพี่ติดคุก แล้วฉันจะทำยังไง? พี่คิดว่าชีวิตฉันช่วงหลายปีที่ผ่านมายังไม่แย่พออีกเหรอ?" เฉินถิงถิงพูดกับเฉินอวิ๋นตงทั้งน้ำตา
"ตอนนั้นพี่ไปเป็นทหาร แต่หลังจากนั้นก็หายตัวไป ไม่มีข่าวคราวอีกเลย เราคิดว่าพี่ตายแล้ว พี่รู้ไหมว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตกันยังไง? พี่รู้ไหมว่าฉันผ่านมันมาอย่างไร? ถ้าครอบครัวนี้มีผู้ชายสักคน เราจะถูกคนอื่นรังแกแบบนี้ได้ยังไง? เราจะได้แย่ขนาดนี้ได้ยังไง? แม่ตายแล้ว พี่ปล่อยให้เธอจากไปอย่างสงบไม่ได้เหรอ?" เฉินถิงถิงพูดยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ
หลี่ซินเดิมทีคิดว่านี่เป็นคดีอาญาทั่วไป ผู้ก่อเหตุเป็นโจรจี้ตัวประกัน บนถนนลักพาตัวผู้เสียหาย พอเห็นตำรวจมาก็ขับรถพาผู้เสียหายหนีไป แล้วเห็นว่าตำรวจไล่ตามมาแน่นหนา หนีไม่พ้นแล้ว ก็ทิ้งผู้เสียหายหลบเข้าโรงพยาบาล แล้วจับตัวแพทย์ข้างหน้าเพื่อใช้ต่อสู้ขัดขวางการจับกุมของตำรวจ คดีแบบนี้เธอเจอมามากเกินไปในช่วงหลายปีนี้
แต่พอเด็กสาวข้างหน้าเอ่ยคำพูดนี้ออกมา จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะไม่ตรงกับสิ่งที่เธอคาดคิดไว้
แต่ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง ในฐานะตำรวจ หน้าที่แรกของเธอคือต้องมั่นใจว่าแพทย์ข้างหน้าปลอดภัย จากนั้นจับกุมผู้ต้องสงสัยข้างหน้า
"ฉันขอย้ำอีกครั้ง ปล่อยตัวประกันเดี๋ยวนี้ อย่าขัดขืน ถ้าแกไม่ปล่อย ฉันจะยิง" หลี่ซินตวาดเฉินอวิ๋นตงอย่างเข้มงวดอีกครั้ง
คำพูดของเฉินถิงถิงเปรียบเสมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของเฉินอวิ๋นตง เจ็บปวด ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาสติกลับมาทันที ส่วนที่หลี่ซินพูดอะไร เขาไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
เฉินอวิ๋นตงหันไปมองเฉินถิงถิงอย่างเหม่อลอย แล้วมองแม่ที่นอนนิ่งไร้สัญญาณชีวิตบนเตียง เขาปล่อยมือจากแพทย์ ค่อยๆ เดินไปที่ข้างเตียง
พอหลี่ซินเห็นเฉินอวิ๋นตงปล่อยแพทย์ ก็โล่งใจในใจ แล้วตะโกนไปที่เฉินอวิ๋นตงอีกครั้ง: "ยกมือขึ้นจับหัวแล้วหมอบลงไป"
แต่เฉินอวิ๋นตงเหมือนไม่ได้ยินเสียงเธอเลย ค่อยๆ เดินไปที่ข้างเตียง
หลี่ซินโมโหมาก โบกมือไปด้านหลัง แล้วพูดว่า "ไวๆ เข้าไป อย่าให้โอกาสเขาจับตัวประกันคนอื่นได้"
เจ้าหน้าที่หน่วยคอมมานโดหลายนายรีบพุ่งเข้าไปหาเฉินอวิ๋นตง
และในตอนที่เจ้าหน้าที่หน่วยคอมมานโดหลายนายพุ่งเข้าไปหาเฉินอวิ๋นตง เฉินอวิ๋นตงยืนอยู่หน้าเตียง จู่ๆ ก็คุกเข่าลงบนพื้นอย่างกะทันหัน เสียงทึบดังสนั่น
ตั้งแต่รู้ความ เขาไม่เคยร้องไห้เลย แต่ตอนนี้น้ำตาของเขากลับไหลอาบแก้ม
หลี่ซินเห็นอีกครั้งก็ตะลึง รีบตะโกน: "เดี๋ยวก่อน"
เจ้าหน้าที่หน่วยคอมมานโดหลายนายหยุดการจับกุมเฉินอวิ๋นตงทันที
เฉินอวิ๋นตงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ก้มกราบศพแม่สามครั้ง ทุกครั้งก้มลงเสียงดังชัดเจน หน้าผากแตก เลือดไหลออกมา เลือดไหลลงมาผ่านหน้าผาก ดูค่อนข้างน่ากลัว
"แม่ ลูกไม่มีความกตัญญู ขอโทษแม่ ขอโทษพ่อ ขอโทษถิงถิงด้วย แม่ไปอย่างสงบเถอะ ลูกจะดูแลถิงถิงให้ดี จะส่งให้เธอเรียนมหาวิทยาลัย หางานดีๆ ให้เธอ และดูเธอแต่งงานมีครอบครัว พ่อและแม่จงสบายใจได้ เรื่องแค้นของพ่อกับแม่ ลูกจะต้องแก้แค้นให้ได้ พวกที่รังแกพ่อแม่ ใครก็หนีไม่พ้น"
เฉินอวิ๋นตงกัดฟันแน่นขณะพูด เขารู้สึกผิด เสียใจ โกรธ และมีความแค้นที่ท่วมท้นอยู่ในใจ
เฉินอวิ๋นตงร้องไห้ เฉินถิงถิงก็คุกเข่าร้องไห้โฮอยู่ตรงนั้น สุดท้ายเธอก็ซบหน้าลงบนตัวเฉินอวิ๋นตงร้องไห้จนเกือบเป็นลม
เฉินอวิ๋นตงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ น้ำตาผสมกับเลือด ทำให้เขาดูน่ากลัวมาก
หลี่ซินตะลึงไปหมด แม้เธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา
"ไปพันแผลห้ามเลือดให้เขา" หลี่ซินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับพยาบาลข้างๆ สัญชาตญาณบอกเธอว่า ผู้ต้องสงสัยคนนี้ควรจะไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์
พยาบาลก็ตกใจกับฉากนี้เช่นกัน พอหลี่ซินพูดถึงได้สติ รีบเรียกพยาบาลอีกคนไปเตรียมของ แล้วมายืนข้างเฉินอวิ๋นตงพันแผลที่ศีรษะให้เขาที่คุกเข่าอยู่
เฉินอวิ๋นตงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เขาก็ลุกขึ้นยืนมองหลี่ซินและตำรวจกลุ่มใหญ่ด้านหลัง
"พวกเธอจะทำอะไร?" เฉินอวิ๋นตงถามหลี่ซินอย่างเรียบเฉย
"เราเป็นตำรวจ เธอบอกว่าพวกเราจะทำอะไร? จะเดินตามเราไปเอง หรือให้คนไปจับเธอมา?" หลี่ซินพูดอย่าง"หยิ่งยะโส" นี่คือน้ำเสียงที่เธอใช้กับผู้ต้องสงสัยประจำ การจัดการกับอาชญากร เธอไม่เคยเมตตา