ฉินเจิงควบคุมพีเอส-01 ยืนอยู่ข้างเมชา SC4-01 ของลั่วชิงหนิง มองไปยังเครื่องตรวจวัดในมือของเมชา
“ระดับการตื่นตัวของยีนพิเศษ 69%”
ยังเป็นค่านี้ ครั้งนี้กลับไม่เปลี่ยนแปลงเลย!
ก่อนหน้านี้พวกเขาอาศัยระดับการตื่นตัวที่ฝูงแมลงตอบสนองกลับมา ทำให้ยืนยันได้ง่ายว่าเคลื่อนที่ไปทางไหนค่านั้นจะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ยิ่งไปทางตะวันตก ระดับการตื่นตัวของยีนก็ยิ่งสูง
ทว่าสถานการณ์เช่นนี้ดำเนินมาถึงเมื่อ 40 นาทีก่อนเท่านั้น ที่ตำแหน่งห่างจากสนามบิน 240 กิโลเมตร ระดับการตื่นตัวของยีนก็ไปถึง 69% แล้ว
พวกเขามุ่งหน้าต่อไปทางตะวันตกอีก 30 กิโลเมตร แต่ก็ยังคงเป็น 69% เท่าเดิม
ทีมเงียบลง ทุกคนต่างรอการตัดสินใจของลั่วชิงหนิง
สังจี้ SC4-01: “ไปข้างหน้าอีก 20 กิโลเมตร แล้วทดสอบอีกครั้ง ถ้าข้อมูลยังไม่เปลี่ยนแปลง เราจะกลับ”
QJ3-01 (แดง·ผู้บังคับบัญชา): “รับทราบ งั้นท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ปรับรูปขบวนให้เรียบร้อย เตรียมออกเดินทางได้”
ฉินเจิงขับพีเอส-01 กลับมาที่ด้านขวาของทีม รักษาจังหวะการหายใจไว้ ค่อย ๆ ตามขบวนเดินหน้าไป
ความเร็วในการเคลื่อนที่ของทีมไม่เร็วนัก การเคลื่อนที่ต่อเนื่องเป็นเวลานานทำให้ทุกคนเริ่มเหนื่อยล้ากันบ้าง
แต่เดินไปได้ไม่นาน จูฝูกุ้ยก็หยุดก้าว ในหน้าจอเรดาร์ของระบบเมชา ปรากฏสัญญาณสิ่งมีชีวิตจำนวนมหาศาลและหนาแน่นอยู่ด้านหน้า
คราวนี้จุดแดงที่ปรากฏบนแผนที่ไม่ใช่วงเล็ก ๆ อีกต่อไป แต่เป็นผืนใหญ่ ปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดข้างหน้าพวกเขาอย่างหนาแน่น!