ฉินเจิงอยู่ทางด้านขวาของทีม ในตำแหน่งที่ค่อนข้างปลอดภัย
ตามข้อตกลง พวกเขาซึ่งเป็นทหารรับจ้างแค่ทำหน้าที่สำรวจเส้นทางให้เสร็จก็พอ การต่อสู้แนวหน้าแทบไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพวกเขา
ฉินเจิงไม่มีความคิดจะออกหน้าแสดงฝีมือแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่กับที่ คอยสังเกตสถานการณ์ในสนามรบอย่างเงียบ ๆ
เขาเห็นเมชาตุนซานสองเครื่องก้าวไปข้างหน้า กำปั้นทั้งสองข้างประสานกันตรงหน้า โล่กันระเบิดขนาดมหึมาประกอบกันเป็นกำแพงแผ่นเหล็กกล้า ขวางอยู่เบื้องหน้าทีม
“เคร้ง! เคร้ง!”
เมชาตุนซานรุ่นสามทั้งสองเครื่องย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตามลำดับ กำแพงโล่กันระเบิดกระแทกพื้น ส่งเสียงดังสนั่น
เมชา QJ3-01 (แดง · ผู้บัญชาการ): “โจมตีได้อย่างอิสระ เป้าหมายที่ต้องเก็บไว้เป็น ๆ ฉันทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่แล้ว”
สิ้นเสียง สัญญาณชีพสองจุดบนแผนที่เรดาร์ก็ถูกทำเครื่องหมายไว้
หน่วยยิงของเมชาเชียนจีรุ่นสามสองเครื่องเริ่มทำงาน กระสุนทะลุเกราะระดมยิงออกมาไม่ขาดสาย
ภายใต้การคุ้มกันของตุนซาน หนอนฟันเลื่อยเพียงร้อยกว่าตัวก็ถูกกวาดล้างจนหมดอย่างรวดเร็ว
ด้วงเล็บปรือสองตัวที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ถูกจงใจปล่อยให้รอด พวกมันกัดแทะโล่กันระเบิดของตุนซานอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับแทบไม่เกิดผล
สังจี้ SC4-01 ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า
“พีเอส-01 ช่วยฉันหน่อยได้ไหม”
ฉินเจิงบังคับพีเอส-01 ให้ตรงไปอยู่ข้างสังจี้ SC4-01 แล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“ให้ฉันทำอะไร”
สังจี้ SC4-01: “ช่วยควบคุมหนอนฟันเลื่อยไว้ให้ฉันที ฉันต้องเก็บตัวอย่างชีวภาพจากตัวที่ยังมีชีวิต”
ฉินเจิงเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการแล้ว เรื่องนี้ให้เขาจัดการคงเหมาะสมกว่า