ฉินเจิงมองหน้าต่างระบบตรงหน้า:
·ผู้ใช้งาน: ฉินเจิง ระดับหนึ่ง
·ประสบการณ์วิชาทหาร: 52
·พลัง: 12
·วิชาตัวเบา: 8
·โครงกระดูกพื้นเพ: 9
·พลังดาว: (ยังไม่ปลุก)
·พลังภายใน: เคล็ดหายใจดูดพลัง★ (ระดับ 3: 890/10000)
·ท่าต่อสู้: วิชาดาบห้าเสือตัดประตู★ (ระดับ 2: 240/4000)
·วิชาเหินเท้า: วิชาลอยหญ้า★ (ระดับ 1: 523/1000)
ฉินเจิงถอนหายใจ ไม่รู้จะบ่นอย่างไรดี ทั้งที่เขาทะลุมิติมายังโลกไซไฟในยุคอวกาศที่ใช้เมชาต่อสู้แท้ ๆ ทำไมถึงปลุกระบบกู่อู่แบบนี้ขึ้นมาได้?
นอกจากพลังดาวที่ยังไม่ถูกปลุก ซึ่งดูจะมีกลิ่นอายของการเดินทางข้ามดวงดาวอยู่บ้างแล้ว อย่างอื่น...ไม่พูดถึงดีกว่า
ตลอดสามเดือนนับตั้งแต่ทะลุมิติมาที่นี่ ฉินเจิงทำความเข้าใจการทำงานของระบบจนหมดแล้ว ขอเพียงทำภารกิจที่ระบบรับรองสำเร็จ เขาก็จะได้รับประสบการณ์วิชาทหารเป็นรางวัล เพื่อนำไปเพิ่มระดับวิชาและทำให้ตัวเองเก่งขึ้น
ขณะนี้ เรือขนส่งค่อย ๆ ลงจอดบนพื้นดิน หน้าต่างภารกิจของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา:
【ภารกิจลาดตระเวนดาวเหมือง YT-117】
【สามวันก่อน ยานสำรวจบินของกองทัพที่สามแห่งบารินถูกรบกวนจากแหล่งที่มาไม่ทราบแน่ชัด จนตกลงมาโดยอุบัติเหตุ ทีม 79 บีแอล-3 สังกัดกองทัพที่สามได้รับคำสั่งให้ไปตรวจสอบจุดตกของยาน และเก็บกู้ยานสำรวจกลับมา】
【ระดับความยากของภารกิจ: D3】
【ตัวเลือกก่อนรบ: โปรดเลือกบัฟหนึ่งข้อจากสามข้อต่อไปนี้】
【หนึ่ง พลังยิงไม่จำกัด: ได้รับปืนจู่โจมเจาะเกราะเบามาตรฐานรุ่นแรกของผานสือหนึ่งกระบอก พร้อมกระสุนสองเท่า แต่รางวัลหลังทำภารกิจสำเร็จจะลดลง 50%】
【สอง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น: ขอให้โชคดี】
【สาม ฝึกฝนด้วยตนเอง: ห้ามใช้อาวุธปืนระหว่างการต่อสู้ แต่รางวัลหลังทำภารกิจสำเร็จจะเพิ่มขึ้น 80%】
ฉินเจิงกวาดตามองตัวเลือกทั้งสามอย่างเฉยเมย แล้วเลือกข้อสามโดยไม่ลังเล: ฝึกฝนด้วยตนเอง!
เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะใช้ปืนอยู่แล้ว แถมยังใช้ไม่เป็น ไม่ใช่แค่ตัวเขาใช้ไม่เป็น แต่ที่สำคัญคือเมชาจับการเคลื่อนไหวรูปร่างมนุษย์ตัวนี้ใช้ปืนไม่เป็น!
เมชาของฉินเจิง PS-01 ไม่เคยติดตั้งระบบคำนวณวิถีกระสุน ยิงปืนได้ก็ต้องเล็งเอง!
ในยุคอวกาศแบบนี้ ใครกันที่ยิงปืนโดยไม่ใช้ระบบคำนวณวิถีกระสุนช่วยเล็ง? ความแม่นยำในการยิงที่อาศัยเพียงสายตากับการจับการเคลื่อนไหว ลองคิดดูก็ชวนสิ้นหวังแล้ว
อย่าว่าแต่กระสุนสองเท่าเลย ต่อให้มีกระสุนสิบเท่า สำหรับฉินเจิงแล้วก็ยังไม่แน่ว่าจะมีประโยชน์เท่าดาบฟันเรือรบสักเล่ม
เขาควบคุม PS-01 หยิบดาบฟันเรือรบขนาดมหึมาขึ้นมาจากลังอุปกรณ์ ก่อนสะพายดาบยาวไว้ด้านหลังเมชา ตัวดาบเข้ากับเมชาได้อย่างลงตัว เห็นได้ชัดว่าเป็นของเก่าจากยุคก่อนเช่นกัน
จูฝูกุ้ยซึ่งเพิ่งควบคุมเสือฟันดาบ HS2-02 เดินเข้ามาข้างหน้า บังเอิญยืนอยู่ด้านหลังฉินเจิงพอดี เขาเห็นดาบฟันเรือรบเล่มนั้นอย่างใกล้ชิด ทั้งคราบสนิมประปรายและรอยเลือดสีแดงคล้ำที่ล้างไม่ออกบนใบดาบ ทำเอาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ก่อนจะส่งข้อความในช่องสื่อสาร:
ข้อความจากเสือฟันดาบ HS2-02: พี่ชายคนนี้ดูเป็นคนแข็งแกร่งจริงจัง หรือจะมีฝีมือจริง ๆ วะ? พอเห็นดาบฟันเรือรบนี่แล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกขนลุกขึ้นมาเลย?
ข้อความจากมดแรงงาน WY-01: แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่ส่งกำลังบำรุงไม่ใช่คนโง่นะ ถ้าไม่มีฝีมืออยู่บ้าง จะให้ขับเมชาแบบนี้มารับภารกิจได้ยังไง?
ข้อความจากจักรกลก่อสร้างหนัก QB-04: อาจเป็นคนมีเส้นสายก็ได้นี่?
ข้อความจากมดแรงงาน WY-01: คนมีเส้นสายบ้านนายขับเมชาแบบนี้ด้วยเหรอ? คนมีเส้นสายแบบไหนถึงได้มีชีวิตแย่กว่าฉันอีก!
ข้อความจากจักรกลก่อสร้างหนัก QB-04: ชิ ญาติจน ๆ น่ะสิ...
ข้อความจากเสือฟันดาบ HS2-02: ไม่งั้นพวกเรามาพนันกันไหม? พนันว่าพี่ชายคนนี้จะตามกองกำลังหลักไปถึงจุดสังเกตการณ์ได้หรือเปล่า
ข้อความจากจักรกลก่อสร้างหนัก QB-04: ฉันลง 100 สตาร์คอยน์ พนันว่าคนมีเส้นสายคนนี้ไปไม่ถึง!
ข้อความจากมดแรงงาน WY-01: ฉันไม่เชื่อหรอก! ฉันลง 100 พนันว่าคนเหล็กกล้าคนนั้นไปถึงได้
ข้อความจากเสือฟันดาบ HS2-02: มีพี่น้องคนไหนอยากร่วมวงอีกไหม?
ข้อความจากจักรกลก่อสร้างหนัก QB-03: 100 ไปไม่ถึง
ข้อความจากจักรกลก่อสร้างหนัก QB-02: ฉันเป็นเมชาก่อสร้างสีน้ำเงิน ลง 100 พนันว่าไปไม่ถึง
ข้อความจากผานสือ PS-01: 100 ไปถึงได้
หลังข้อความของฉินเจิงปรากฏขึ้น ช่องสื่อสารก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เจ้าหมูอ้วนจะออกมาช่วยคลี่คลายบรรยากาศ
ข้อความจากเสือฟันดาบ HS2-02: ได้เลยพี่ชาย ฉันจดชื่อพี่ไว้แล้ว ฉันก็พนันว่าพี่ไปถึง ลง 100
เสียงจากเชียนจี QJ-05 (ผู้บังคับบัญชา): พวกตัวล่อ เตรียมออกเดินทาง!
ทุกคนที่ยืนกระจัดกระจายอยู่ข้างเรือขนส่งมองเห็นเมชารุ่นสามเชียนจีสี่เครื่องเดินลงมาจากเรือขนส่ง
ฉินเจิงเพ่งพินิจเมชาทั้งสี่เครื่องที่อยู่ไม่ไกล นอกจากเครื่องที่นำหน้าซึ่งติดตั้งโมดูลดัดแปลงสำหรับโจมตีไว้หลายชิ้นแล้ว อีกสามเครื่องที่เหลือก็ดูธรรมดาเป็นแบบแผน
ห้องนักบินแยกอิสระรูปทรงไข่ สูง 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตร ส่วนแขนติดตั้งปืนใหญ่อัตโนมัติขนาดเล็ก ปืนใหญ่เจาะเกราะ ชุดสนับสนุนทางยุทธวิธี และโล่โลหะผสมทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน ส่วนขาติดตั้งโมดูลขาแบบตีนตะขาบสามเส้น ปรับใช้กับภูมิประเทศซับซ้อนของดาวเหมืองได้ และเคลื่อนที่อย่างมั่นคง
เมชา QJ3-01
แม้ฉินเจิงจะมีระบบกู่อู่ แต่เมื่อเห็นเมชาตรงหน้าก็ยังอดอิจฉาไม่ได้ ชุดพื้นฐานหนึ่งชุดราคา 1.5 ล้านสตาร์คอยน์ ด้วยทรัพย์สินที่เขามีตอนนี้ อย่างน้อยต้องทำภารกิจสิบปีโดยไม่กินไม่ดื่มถึงจะเก็บเงินได้
“ออกเดินทาง! ทุกคนตามมา!”
เสียงผู้บังคับบัญชาดังมาจากช่องสื่อสาร ฟังดูเกียจคร้านอยู่บ้าง เมชารุ่นสามเชียนจีทั้งสี่เครื่องหมุนตีนตะขาบ เคลื่อนออกจากจุดลงจอดของเรือขนส่งทันที
เมชาอีกแปดเครื่องที่มีรูปร่างแตกต่างกันพากันตามไปอย่างโกลาหล ไม่มีการจัดขบวนแม้แต่น้อย ดูราวกับกองกำลังที่แตกกระจัดกระจาย
ฉินเจิงถอนหายใจ จะคาดหวังมากเกินไปก็ไม่ได้ อีกฝ่ายมองพวกเขาเป็นแค่ตัวล่อ บางทีเมชารุ่นสามเชียนจีทั้งสี่เครื่องอาจมีขบวนเคลื่อนที่ของตัวเองอยู่ก็ได้
ฉินเจิงเดาไม่ผิด ความจริงแล้วทีม 79 บีแอล-3 มีขบวนเคลื่อนที่ของตัวเองอยู่จริง
ไม่ใช่แค่ขบวนเคลื่อนที่เท่านั้น พวกเขายังมีระบบสื่อสารส่วนตัวสำหรับพูดคุยกันภายในด้วย
ข้อความจาก QJ3-12: หัวหน้า เจ้าของเก่านั่นไหวเหรอ? เมชาจับการเคลื่อนไหวรูปร่างมนุษย์ ระยะทางตั้ง 175 กิโลเมตร ยังไม่รวมเส้นทางภูเขาอีกนะ... หมอนี่มาหาเรื่องขำหรือไง?
ข้อความจาก QJ3-27: ไม่งั้นพวกเราเร่งความเร็วแล้วลากให้เขาหมดแรงไปเลยดีไหม? ฮี่ ๆ ฉันว่าน่าสนุกดีนะ
ข้อความจาก QJ3-05 (ผู้บังคับบัญชา): พลังงานไม่ใช่ของฟรีนะ แค่ดูสนุก ๆ ก็พอ ทริปนี้เดิมทีก็แทบไม่มีผลประโยชน์อะไรอยู่แล้ว ถ้ายังใช้พลังงานเร่งความเร็วเพิ่มอีก ไม่เท่ากับมาเสียเที่ยวหรือไง?
ข้อความจาก QJ3-27: ก็จริงแฮะ เอาเถอะ งั้นช่างมัน...
ฉินเจิงไม่รู้ว่ามีคนมากมายกำลังพูดถึงเขาอยู่ ตอนนี้เขายืนอยู่บนแท่นควบคุมภายในเมชา กำลังเดินพลังภายในด้วยเคล็ดหายใจดูดพลัง
ตามลมหายใจของฉินเจิง เคล็ดหายใจดูดพลังดูดซับพลังงานจักรวาลรอบตัวอย่างต่อเนื่อง แล้วส่งเข้าสู่ร่างกายของเขา
บนหน้าจอควบคุมเมชาตรงหน้าฉินเจิง ค่าอัตราการเชื่อมประสานคน-เครื่องเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ จาก 37%:
45%... 52%, 63%... 78%!
เมชาผานสือร่างสูงใหญ่เริ่มขยับอย่างช้า ๆ แม้ยังมีอาการตอบสนองล่าช้าอยู่บ้าง แต่ภายใต้การควบคุมของฉินเจิง เมชาก็ไม่ก้าวเดินแข็งทื่ออีกต่อไป การเคลื่อนไหวเริ่มประสานกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้วิชาลอยหญ้าจะมีแค่ระดับหนึ่ง แต่มันก็เป็นวิชาเหินเท้ากู่อู่ที่แท้จริง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นวิชาเหินเท้าประเภทบุกตะลุย เหมาะสำหรับเดินทางไกลเป็นเวลานาน
ฉินเจิงแตะพื้นโลหะผสมของแท่นควบคุมด้วยปลายเท้า เท้าหุ้มโลหะผสมของ PS-01 อาศัยความต่างระดับของภูมิประเทศกระโจนขึ้นลง พลันเมชาสูงหกเมตรก็พุ่งทะยานออกไปท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์!
แก่นแท้ของการจับการเคลื่อนไหวไม่ใช่การให้ฉินเจิงใช้พละกำลังของตัวเองขับเคลื่อนเมชา แต่เป็นการจับท่าทางของเขา แล้วให้เมชาทำการเคลื่อนไหวทางยุทธวิธีให้สอดคล้องกัน
เมื่อพูดถึงการเคลื่อนไหว ยังมีอะไรประสานกลมกลืนไปกว่ากู่อู่ที่แดนมังกรสั่งสมมานานนับพันปีอีกหรือ?
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนรอบด้าน PS-01 ราวกับสายรุ้งสะท้อนแสง พุ่งทะยานผ่านพื้นผิวมืดสลัวของดาวเหมืองอย่างรวดเร็ว ท่วงท่ากลมกลืนเป็นธรรมชาติอย่างเหลือเชื่อ