เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งเจินชูก็รีบกอดซ่งหนานจือไว้ข้างหลังอย่างลนลาน
ซ่งหนานจือเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังอันบางเบาของนาง ความรู้สึกแปลกประหลาดพลันแล่นผ่านหัวใจ
เหล่าองครักษ์เคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่สาวใช้สี่คนของซ่งหนานจือเร็วยิ่งกว่า
เฟิงหยวนชักกระบี่ออกมาเตรียมพร้อม
เฉินซิ่นหรี่ตาลง "จวนแม่ทัพช่างกล้าดียิ่งนัก องค์ฮ่องเต้มีรับสั่งให้จับตัวนาง พวกเจ้ากล้าชักกระบี่ใส่ทหารหลวง คิดจะให้ทั้งตระกูลถูกถอนรากถอนโคนหรือ?"
แม้แต่ท่านยายซ่งก็มิได้คิดว่าซ่งหนานจือจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าลงมือกับทหารขององค์ฮ่องเต้ นางโกรธจนเสียงสั่น "ซ่งหนานจือ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? รีบสั่งให้พวกนางถอยไปเดี๋ยวนี้"
ซ่งหนานจือมิได้แม้แต่จะเหลือบตามอง "เฟิงหยวน"
เฟิงหยวนหลีกทางให้ ซ่งหนานจือก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองเฉินซิ่น "องค์ฮ่องเต้รับสั่งให้จับตัวข้าหรือเชิญข้า?"
เฉินซิ่นชะงักค้าง
องค์ฮ่องเต้มิได้ตรัสชัดว่าเป็นการจับหรือเป็นการเชิญ มีเพียงรับสั่งให้นำตัวซ่งหนานจือไปเข้าเฝ้าเท่านั้น
ซ่งหนานจือระบายยิ้มบาง ๆ "ข้าน้อยร่างบอบบางเกินไป ท่านมหาดเล็กใหญ่โปรดกำชับทหารให้ระวังกระบี่มีดไว้ให้ดี หากบาดเนื้อข้า องค์ฮ่องเต้จะมีทรัพย์พอชดใช้หรือไม่"
เฉินซิ่นกระตุกมุมปาก ร่างบอบบางงั้นหรือ?
ร่างบอบบางที่ทำให้ท่านจื่อซื่อเซียวสูญเสียของสำคัญ?
ซ่งหนานจือหันกลับมามองท่านยายซ่ง "หากข้ากลับมาแล้วมิเห็นพี่สาว ข้าก็คงโกรธเป็นแน่"
นางยิ้ม แต่รอยยิ้มมิได้ลึกถึงนัยน์ตา
ซ่งหนานจือท่ามกลางสายตาของเฉินซิ่นและเหล่าองครักษ์ ก้าวขึ้นสู่คานหามที่เตรียมไว้นอกจวน
เฉินซิ่นเบิกตากว้าง มองซ่งหนานจืออย่างมิอาจเชื่อ
เขาเป็นมหาดเล็กใหญ่ เคยพบผู้คนมามากมายเพียงใด
แต่ซ่งหนานจือผู้นี้ กระทำผิดกฎหมาย ถูกองค์ฮ่องเต้ระบุชื่อให้จับตัว มิเพียงไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับนั่งคานหามอย่างสุขุมเยือกเย็นท่ามกลางคมกระบี่ของทหาร?
เฉินซิ่นขมวดคิ้วจนแทบจะหนีบยุงตาย ก้มหน้าดำดิ่ง "ซ่งหนานจือ เจ้ากล้าดียิ่งนัก ตัวเป็นผู้ต้องหา มิได้ถูกคุมตัวเดินเท้าไปนั้นก็เพราะพระมหากรุณาธิคุณขององค์ฮ่องเต้ เจ้ากล้าดีเพียงใดถึงนั่งคานหามไป?"
ภายในจวนแม่ทัพ ท่านยายซ่งมองเหตุการณ์ ขาขวัญอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ สาวใช้ข้างกายต้องรีบประคองไว้มิให้ทรุดลง
ท่านยายซ่งกำลังจะตวาดใส่ซ่งหนานจือ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาแว่วมาว่า "ข้าน้อยร่างบอบบางเกินไป เดินเพียงสองก้าวก็เป็นลม หนักหน่อยก็หลับสามวัน ร้ายแรงก็หลับร่วมเดือน หากองค์ฮ่องเต้มิทรงรีบร้อน ข้าน้อยก็พอจะเดินได้"
"เจ้า!"
เฉินซิ่นกลั้นหายใจแน่นในอก มิได้ขึ้นมิได้ลง
องค์ฮ่องเต้ตรัสกำชับเป็นพิเศษให้รีบนำตัวซ่งหนานจือเข้าเฝ้าโดยเร็ว เขามิกล้าชักช้า
หากซ่งหนานจือเป็นลมกลางทางจริง เขาก็คงมิอาจหามนางเข้าวังเช่นนั้น
ซ่งหนานจือกระทำผิด จวนกงกั๋วจำเป็นต้องมีคำชี้แจง
แต่แม่ทัพซ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ชั้นเอก ประจำการอยู่ชายแดน สู้ศึกเลือดตาแทบกระเด็น หากรู้ว่าบุตรสาวประสบเหตุ ก็คงทำให้ทหารกล้าผู้มีคุณูปการต้องอกสั่นขวัญหาย
เฉินซิ่นชั่งน้ำหนักแล้วชั่งน้ำหนักอีก จ้องซ่งหนานจือเขม็ง ตะโกนขึ้น "คนมา! คุ้มกันซ่งหนานจือเข้าวัง"
จนกระทั่งซ่งหนานจือกับเฉินซิ่นหายพ้นจวนแม่ทัพไป ร่างของท่านยายซ่งที่ประคองไว้ก็แทบทรุดลงกับพื้น
เมิ่งเจินชูรีบเข้าไปประคอง "ท่านแม่..."
จากนั้นนางก็สั่งบ่าวรับใช้ "รีบไปตามแพทย์"
ท่านยายซ่งตบมือนางออก ฟาดเข้าที่ใบหน้านาง "ทั้งหมดก็เพราะเจ้า! เจ้าคิดแค้นอะไรกับจวนแม่ทัพ ถึงได้สอนซ่งหนานจือจนกลายเป็นเช่นนี้ มาทำลายจวนแม่ทัพของเรา"
เมิ่งเจินชูหลับตาลง กัดริมฝีปากแน่น มิได้กล่าวสิ่งใด
ท่านยายซ่งเห็นสภาพนางแล้วยิ่งขุ่นเคือง "กลิ้งไปให้พ้น! เห็นเจ้าแล้วทำให้ข้าขุ่นมัว"
ทันใดนั้น ฮูหยินของอีกสามห้องก็รีบร้อนเดินทางมา
"ท่านแม่ เหตุใดกันแน่? หม่อมฉันเพิ่งได้ยินว่ามหาดเล็กใหญ่นำทหารมาจับซ่งหนานจือ นางกลับมาอย่างไรกันแน่?"
"เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่น่ากังวลในยามนี้ ข้าได้ยินว่าซ่งหนานจือทำร้ายท่านจื่อซื่อเซียว จวนกงกั๋วได้กราบทูลฟ้องร้อง คราวนี้องค์ฮ่องเต้สั่งจับตัวด้วยพระองค์เอง นางก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ จวนแม่ทัพของเราจะถูกลากไปด้วยหรือไม่?"
"ท่านแม่ โปรดคิดหาทางด้วยเถิด จวนแม่ทัพเรามีแต่คุณงามความดีสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน มิอาจให้ซ่งหนานจือมาทำลายลงได้!"
ท่านยายซ่งโกรธจัด ไม้เท้ากระทุ้งพื้นดังปัง ๆ "หายนะ! นางคือหายนะ! จวนแม่ทัพของเราจบสิ้นแล้ว!"
ทำร้ายบุตรชายแท้ ๆ ของจวนกงกั๋ว
บังอาจท้าทายมหาดเล็กใหญ่ท่านเฉินเฉพาะหน้า
ผู้ต้องหานั่งคานหามเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้
สิ่งใดล้วนเป็นความผิดมหันต์!
ซ่งหนานจือคงมิอาจกลับมาได้เป็นแน่ แต่คนทั้งจวนแม่ทัพต่างต้องถูกลากไปด้วย
ท่านยายซ่งสีหน้าเคร่งขรึม รับสั่งด้วยเสียงเย็น "คนมา! เชิญผู้อาวุโสแห่งตระกูล ข้าจะขับซ่งหนานจือออกจากจวนแม่ทัพ"
เมิ่งเจินชูสีหน้าเปลี่ยน "ท่านแม่ อย่า..."
"เพียะ!"
ท่านยายซ่งฟาดนางอีกครั้ง "หุบปากของเจ้า! หากมิใช่เพราะเจ้าสอนซ่งหนานจือให้กลายเป็นเช่นนี้ จวนแม่ทัพของเราจะประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้หรือ? เรื่องของเจ้าข้าค่อยคิดบัญชีทีหลัง รีบกลิ้งไปให้พ้น!"
ท่านยายซ่งพูดจบ ชี้ไปที่โลงศพของซ่งหนานอินในลาน แล้วตวาดขึ้น "ล้วนเพราะโง่เขลาคนนี้ ที่ดึงหายนะซ่งหนานจือกลับมา คนมา! โยนศพซ่งหนานอินไปที่หลุมศพคนไร้ญาติ ห้ามมิให้ใครฝังนาง หากข้ามิได้อนุญาต"
เมิ่งเจินชูนัยน์ตาแดงก่ำ คุกเข่าลงกับพื้น ร่ำไห้อ้อนวอน "หนานอินนางอ่อนโยนและรู้จักกาลเทศะมาตั้งแต่เด็ก การประสบเคราะห์กรรมก็เป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัด มารดาจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ ให้นางตายไปแล้วยังมิได้ที่ฝังศพหรือ?"
ไม้เท้าในมือท่านยายซ่งฟาดลงบนตัวเมิ่งเจินชูอย่างแรง "หญิงอิจฉาริษยาเช่นนี้ สมควรได้รับผลกรรมเช่นนี้ อย่ามาพูดจาไร้สาระอีก หากเจ้าพูดอีก ข้าจะขับเจ้ากับออกจากจวนด้วย"
ท่านยายซ่งตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว บ่าวรับใช้มิกล้าชักช้า จึงยกศพซ่งหนานอินออกมา
เมิ่งเจินชูเห็นดังนั้น รีบเข้าไปกอดร่างซ่งหนานอินไว้ "ไม่! อย่า! ลูกข้า..."
นางร่ำไห้แทบขาดใจ
ท่านยายซ่งจากไปแล้ว บ่าวรับใช้อดรู้สึกเวทนาไม่ได้ "ท่านหญิงใหญ่ ท่านหญิงใหญ่มีบัญชา พวกข้าน้อยมิกล้าขัด หม่อมฉัน...ขอท่านรีบคิดหาทางเถิดเจ้าค่ะ"
บ่าวรับใช้แงะมือเมิ่งเจินชูออกแรง ๆ ส่ายหน้าแล้วยกศพซ่งหนานอินไป
เมิ่งเจินชูมองศพลูกสาวถูกแบกไป แสงแดดจ้าจนแสบตา น้ำตานางได้เหือดแห้งไปนานแล้ว
พวกเขาพูดถูกต้อง!
จวนแม่ทัพมีท่านยายเป็นใหญ่
ท่านยายมิเคยถูกชะตากับห้องใหญ่พวกนาง
ทั้งมิได้รักหนานอิน ทั้งมิได้รักหนานจือ
นางมิอาจนิ่งเฉยได้อีก ต้องคิดหาทางช่วยหนานจือ และนำศพหนานอินกลับจวนแม่ทัพ
หนานอินเป็นบุตรสาวของจวนแม่ทัพ ต้องถูกฝังที่จวนแม่ทัพ
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งเจินชูจับมือสาวใช้ "ถือเครื่องหมายของข้า ไปหาแม่ทัพโย่งอี้ เรียนว่าเมื่อครั้งก่อนนางติดหนี้บุญคุณข้า บัดนี้ข้าขอให้ชำระหนี้"
พระราชวัง
คานหามหยุดอยู่ที่หน้าประตูวัง ไม่อาจเข้าไปได้อีก
ซ่งหนานจือเดินตามเฉินซิ่นเข้าไปในห้องพระโรง
ฟู่จิ้นอวี้สวมชุดเหลืองอร่ามนั่งอยู่นิ่ง ๆ ดูเหมือนจะรอซ่งหนานจืออยู่เป็นพิเศษ
ซ่งหนานจือคารวะ "หม่อมฉันซ่งหนานจือ เข้าเฝ้าฝ่าบาท"
"บังอาจ! ซ่งหนานจือ เห็นองค์ฮ่องเต้แล้ว เหตุใดไม่คุกเข่า?"