“อนุภรรยา?”
ซ่งหนานจือหรี่ตาลง มือที่ถือกระบี่ค่อย ๆ วางลง
เสี่ยวชื่อหยู่หมิงเห็นว่ายังมีหวัง จึงรีบอธิบาย “ข้าเป็นถึงจื่อซื่อแห่งจวนกงกั๋ว จะขาดทายาทไม่ได้ นางสามปีไม่มีบุตร มารดาข้าจึงอยากให้ข้าได้อนุภรรยา แต่นางไม่อาจยอมรับได้...”
ซ่งหนานจือเงยหน้าขึ้นทันใด ดวงตาแดงก่ำ นางหัวเราะ หัวเราะจนน้ำตาคลอเบ้า ครู่หนึ่งนางก็หยุด มองเสี่ยวชื่อหยู่หมิงด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “แต่เดิมวันนี้เป็นวันตายของเจ้า แต่ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...”
เสี่ยวชื่อหยู่หมิงยังไม่ทันโล่งอก ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่เบื้องล่าง มีบางอย่างลอยขึ้นจากตรงหน้าเขา
แล้วความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นเข้าสู่เบื้องล่าง
“อ๊าาา!!!”
เสี่ยวชื่อหยู่หมิงกุมจุดนั้น ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง
กงกั๋วแห่งจวนกงกั๋วสีหน้าเปลี่ยนไปใหญ่ “เจ้าทำอันใดกับลูกข้า?”
ซ่งหนานจือยกกระบี่ขึ้นพาดคอเสี่ยวชื่อหยู่หมิง กระบี่เล่มนั้นยังเปื้อนเลือดสด “ข้าชอบให้เจ้าทรมานจนไม่อยากมีชีวิต มากกว่าปล่อยให้เจ้าตายง่าย ๆ!”
เสี่ยวชื่อหยู่หมิงเจ็บจนหน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกอยู่นาน “เจ้า เจ้า...”
ซ่งหนานจือชำเลืองมองสิ่งที่เพิ่งตัดจากเสี่ยวชื่อหยู่หมิง ใช้กระบี่แทงขึ้นมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “วันนี้ข้ายึดสิ่งนี้ของเจ้าไว้ ท่านจื่อซื่อเสี่ยว เจ้ายังอีกยาวไกล สิ่งที่เจ้าเป็นหนี้อาเจี๋ยของข้า ข้าจะให้เจ้าใช้คืนเป็นร้อยเท่า”
ซ่งหนานจือโยนกระบี่ให้เฟิงหยวน “หาที่ดี ๆ จัดงานศพให้เจ้าสิ่งนี้เสียหน่อย อย่าให้มันไปเกิดบนตัวท่านจื่อซื่อเซียวอีก”
“ขอรับ”
จวนแม่ทัพ
บ่าวรับใช้วิ่งซวนซวบเข้ามาในจวน ร้องอย่างตื่นตระหนก “ท่านยาย ไม่ดีแล้ว คุณหนูสองทำท่านจื่อซื่อเซียวพิการ หมดสิ้นเชื้อสายวงศ์ตระกูลแล้ว”
ในห้องโถงใหญ่ ท่านยายซ่งลุกขึ้นยืนทันใด ร่างกายสั่นเทิ้ม “เจ้าว่าอันใดนะ?”
รูม่านตาของนางค่อย ๆ ขยายกว้าง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและตื่นตระหนก
“คุณหนูสองต่อหน้าธารกำนัลตัดท่านจื่อซื่อเซียว บัดนี้เชิญโลงศพของคุณหนูใหญ่กลับมาถึงจวนแล้ว”
บ่าวรับใช้ติดตามซ่งหนานจือไปยังจวนกงกั๋วตลอดทาง เห็นความโหดเหี้ยมและกระหายเลือดของซ่งหนานจือกับตาตนเอง
เขายังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าซ่งหนานจือทำได้อย่างไร รู้เพียงแค่ชั่วพริบตา สิ่งนั้นของท่านจื่อซื่อเซียวก็ร่วงหล่นลงพื้น
เขาอยากจะขวาง แต่ก็ไม่กล้า!
คุณหนูสองน่ากลัวเกินไป
บ่าวรับใช้กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พูดเสียงสั่นเทา “ท่านกงกั๋วโกรธจนแทบสลบ ประกาศว่าจะไปฟ้องต่อองค์ฮ่องเต้”
ท่านยายซ่งทรุดลงบนเก้าอี้ โกรธจนฟันสั่น “เด็กหายนะนั่นรู้ได้อย่างไรว่าซ่งหนานอินเกิดเรื่อง?”
พูดจบ นางก็หันขวับ จ้องเมิ่งเจินชูอย่างดุร้าย “ใช่เจ้าหรือไม่?”
เมิ่งเจินชูส่ายหน้าซีดเผือด “ไม่ ไม่ใช่ข้า...”
นางรู้จักนิสัยใจคอของหนานจือดี ต่อให้เศร้าโศกจนแทบขาดใจ ก็ไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกซ่งหนานจือ
นางเองก็ไม่รู้ว่าหนานจือได้รับข่าวได้อย่างไร
นั่นคือท่านจื่อซื่อเซียวนะ!
บุตรชายคนโปรดของท่านกงกั๋ว ผู้ที่จะสืบทอดตำแหน่งในอนาคต
หนานจือทำให้ท่านจื่อซื่อเซียวพิการ ท่านกงกั๋วคงจะเอานางชดใช้ชีวิตแน่
เมิ่งเจินชูกำผ้าเช็ดหน้าอย่างประหม่า หนานอินไม่อยู่แล้ว หนานจือจะเกิดเรื่องอีกไม่ได้
นางต้องรีบหาทางปกป้องหนานจือให้ได้
“ไม่ใช่เจ้าจะเป็นใครได้?” ท่านยายซ่งลุกขึ้น ตบหน้านางทันที “ถ้าไม่ใช่เจ้าเลี้ยงนางตามใจ นางจะก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้หรือ?”
เมิ่งเจินชูกุมแก้ม น้ำตาคลอเบ้า แต่กลับดื้อรั้นไม่ยอมให้ร่วง “หนานจือก็แค่อยากได้ความเป็นธรรมให้หนานอิน...”
“หุบปาก!” ท่านยายซ่งตวาดเสียงเข้ม “จวนแม่ทัพของข้ากำลังจะประสบภัยใหญ่ เจ้ายังกล้าแก้ตัวให้นางอีกหรือ?”
เมิ่งเจินชูกัดริมฝีปาก ก้มหน้าไม่กล้าพูด
“คนมา! เชิญผู้อาวุโสทุกท่านมายังจวน วันนี้ข้าจะขับไล่ซ่งหนานจือออกจากจวนแม่ทัพ!” ท่านยายซ่งชั่งน้ำหนักถูกผิดแล้ว จึงคิดหาวิธีที่รัดกุมที่สุด
ซ่งหนานจือทำให้ท่านจื่อซื่อเซียวพิการ จวนกงกั๋วไม่มีทางยอมจบง่าย ๆ
ยามนี้บุรุษในจวนแม่ทัพต่างออกรบ หากไม่ให้คำอธิบายแก่จวนกงกั๋ว สตรีในจวนแม่ทัพเหล่านี้ไม่อาจต้านทานการแก้แค้นของท่านกงกั๋วได้เลย
เมิ่งเจินชูเงยหน้าขึ้นทันใด ร้องอย่างเร่งร้อน “ท่านแม่...”
คำพูดที่จะเกลี้ยกล่อมยังไม่ทันเอ่ยออกมา เสียงเย็นชาเส้นหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “ท่านยายจะขับไล่หลานออกจากจวนแม่ทัพหรือ?”
เมิ่งเจินชูหันไป ก็เห็นซ่งหนานจือกับสาวใช้สี่คนหามโลงศพของซ่งหนานอินเข้ามาในจวนแม่ทัพ
ท่านยายซ่งเห็นเช่นนั้น สีหน้าคลำลง “ไอ้เด็กหายนะ ใครให้เจ้าเอาโลงศพมงคลนี้เข้ามาในจวนแม่ทัพ? รีบเอาไปให้พ้น ๆ หน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
ซ่งหนานจือวางโลงศพไว้ที่ลานบ้าน สายตาเย็นชาและเยือกเย็นกวาดมองทุกคนในที่นั้น แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่เมิ่งเจินชู นางเดินช้า ๆ เข้าหานาง
“ท่านแม่” ซ่งหนานจือโค้งคำนับ
น้ำตาที่เมิ่งเจินชูกลั้นไว้นาน ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่เมื่อเห็นซ่งหนานจือ ร่วงหล่นอาบแก้ม
นางกุมมือซ่งหนานจือไว้ สะอื้นไห้ “เด็กโง่ เจ้าทำไปทำไม? จวนกงกั๋วนั้นไม่มีทางยอมจบง่าย ๆ เพื่อหนานอิน มันคุ้มค่าแก่เจ้าหรือ?”
นางไม่คิดว่าน้ำใจที่หนานอินเคยให้ไว้ จะได้น้องสาวที่ผูกพันลึกซึ้งกลับคืนมา
ยิ่งไม่คิดว่าซ่งหนานจือจะทำถึงเพียงนี้เพื่อหนานอิน
“คุ้มค่า!” ดวงตาซ่งหนานจือหม่นลง น้ำเสียงเรียบเย็น “คนที่ฆ่าอาเจี๋ยของข้า ต้องลงนรกทุกคน”
เมิ่งเจินชูอ้าปาก อยู่นานก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
นางจะพูดอันใดได้เล่า?
ซาบซึ้งในน้ำใจที่ซ่งหนานจือมีต่อหนานอินเป็นเรื่องจริง
เป็นห่วงความปลอดภัยของนางก็เป็นเรื่องจริง
แต่นางก็รู้ดีว่าซ่งหนานจือเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองเสมอ การตัดสินใจของนาง ไม่มีใครห้ามได้
ซ่งหนานจือคารวะเมิ่งเจินชูเสร็จ ก็เดินไปหาท่านยายซ่ง สีหน้าบนใบหน้าเรียบนิ่งมาก “ท่านยาย”
แม้จะเป็นการคารวะ แต่นางกลับยืนตัวตรง ไม่แม้แต่จะย่อเข่า ท่าทางก็ไร้ซึ่งความเคารพแม้แต่น้อย
ตรงข้ามกับท่าทีที่เพิ่งมีต่อเมิ่งเจินชูโดยสิ้นเชิง
“ฮึ!”
ท่านยายซ่งส่งเสียงเย็นชา “อย่าเรียกข้าว่าท่านยาย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะลบชื่อเจ้าออกจากทะเบียนตระกูล ต่อแต่นี้เจ้าจะเป็นหรือตาย ไม่เกี่ยวกับจวนแม่ทัพอีกต่อไป เจ้ารีบเอาโลงศพนั่นออกไปจากจวนแม่ทัพเดี๋ยวนี้”
ท่านยายซ่งไม่เคยถูกตาซ่งหนานจือหลานสาวคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร
หลายปีก่อนก็เพราะเรื่องบุตรชายคนโตของโหวหนิงหยวน จึงส่งนางไปอยู่ชนบท ไม่เคยคิดจะรับนางกลับมา แต่ใครจะคิดว่า ซ่งหนานจือกลับมาด้วยตัวเอง
แล้วเพิ่งกลับมาถึงก็ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้
ซ่งหนานจือมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาสงบนิ่งมองท่านยายซ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลายปีมานี้ ท่านยายซ่งไม่เคยกล้าสบตาซ่งหนานจือเลย
นางรู้สึกเสมอว่าดวงตาของซ่งหนานจือสามารถล่อหลอนผู้คนได้
เพียงแค่สบตา นางก็ใจสั่นจนทนไม่ไหว
ท่านยายซ่งเลื่อนสายตาหนี แล้วตวาดบ่าวรับใช้เสียงเข้ม “พวกเจ้าเป็นศพหรือไง? รีบเอาโลงศพนั่นไปให้พ้น ๆ หน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
บ่าวรับใช้ได้รับคำสั่งจากท่านยาย ก็พากันเดินเข้าไป
แต่ยังไม่ทันแตะขอบโลงศพ เสียงเรียบเฉยของซ่งหนานจือก็ดังขึ้น “เฟิงหยวน มือไหนที่สกปรกไปแตะโลงศพอาเจี๋ยของข้า ตัดมันซะ”
มือที่เพิ่งยื่นออกไปของบ่าวรับใช้ หดกลับมาทันที แล้วยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ หันไปมองท่านยาย รอคอยคำสั่ง
ท่านยายซ่งเดือดดาล “ยกออกไปให้ข้า ดูซิว่าใครกล้า!”
บ่าวรับใช้ลังเลแล้วก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
ยามนี้เอง จู่ ๆ กลุ่มทหารก็บุกเข้ามา
ท่านยายซ่งเห็นคนที่นำหน้า สีหน้าก็ซีดเผือด นางคิดว่าจวนกงกั๋วจะไม่ยอมจบง่าย ๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
คนตรงหน้าคือมหาดเล็กใหญ่ เฉินซิ่น ท่านเฉิน
เขาได้รับความไว้วางใจอย่างลึกซึ้งจากองค์ฮ่องเต้
ยามนี้คนที่มาคือเขา ก็แปลว่าท่านกงกั๋วไปฟ้องต่อองค์ฮ่องเต้แล้ว
ท่านยายซ่งถลึงตาใส่ซ่งหนานจือ “ไอ้หายนะ ดูความดีที่เจ้าทำไว้สิ”
พูดจบ ท่านยายซ่งก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ
“ท่านเฉิน เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดต้องระดมพลใหญ่โตถึงเพียงนี้?”
เฉินซิ่นยกมือส่งสัญญาณให้ทหารด้านหลัง “คนมา เอาตัวซ่งหนานจือแห่งจวนแม่ทัพไป!”