ปล่อยปากได้แล้ว! ขนาดตัวเราไม่เข้ากันนะ!

ตอนที่ 18 ฉันขาดเธอไม่ได้

7 นาที· 1.5K คำ

แต่ในวินาทีถัดมา การเคลื่อนไหวของไคล์ก็ทำให้หล่อนแทบต้องเขกตัวเอง

หนวดยักษ์ของไคล์ พุ่งพ้นผิวน้ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังเรือสำรวจ

เป้าหมายของเขา ชัดเจนว่าคือตัวหล่อนบนเรือ

หนวดหนายาวสองเส้น ทาบขึ้นบนดาดฟ้าแล้ว ส่วนหนวดอีกหลายเส้นก็ยึดลำเรือไว้มั่น

เขาอยากขึ้นมา!

เสานั่วสัมผัสได้ถึงความตระหนกของคนข้างตัวอย่างชัดเจน แม้แต่ขนมเล็กๆ ของหล่อนก็ยังตกใจจนร่วงหล่นลงพื้น

หล่อนเข้าใจความตระหนกของเอเวินและแคร็กก์ แต่ก็เข้าใจว่าไคล์ทำเพราะเป็นห่วงหล่อน

ในความรับรู้ของไคล์ มนุษย์นั้นอันตรายเสมอ

หนวดเล็กๆ ของเสานั่วโบกสะบัดไปทางไคล์

"ฟู่ ฟู่ ฟู่"

อย่าขึ้นมานะ ฉันลงไปเดี๋ยวนี้แหละ

[เออแล้วไคล์โจมตีเรือสำรวจซะแล้ว จบกันๆ!]

[ผู้กำกับยังอยู่ไหม? ผู้ช่วยล่ะ? นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว]

เสานั่วเห็นแคร็กก์มือสั่นเทา ยกปืนยาสลบเล็งไปที่ไคล์

เสานั่วรีบปล่อยเอเวิน ร่อนตัวไปทางไคล์ทันที หนวดของไคล์ยาวมาก ออกแรงอีกครั้ง ลำเรือก็เอียงจนสุด

แคร็กก์และเอเวินต่างก็ล้มลงกับพื้นเพราะการโคลงเคลง ปืนยาสลบหล่นหายไปไหนไม่รู้

ในเวลาเดียวกัน ไคล์ก็เอื้อมถึงตัวเสานั่วในที่สุด

หนวดมหึมาของไคล์ ค่อยๆ ขดตัวเสานั่วขึ้นอย่างทะนุถนอม วางไว้บนหัวของเขา จากนั้นก็จ้องมองสองคนที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างน่ากลัว

เสานั่วรีบเอ่ยขึ้น: "ฟู่ ฟู่ ฟู่"

ไคล์เข้าใจความหมายของหล่อน

ในที่สุด เขาก็ปล่อยลำเรือ หนวดหดกลับลงสู่ทะเล พาเสานั่วดำดิ่งลงไปอย่างเงียบเชียบ

[เฮ้อ ขวัญแทบแตก นึกว่าเมื่อกี้จะจบตอนทั้งเรื่องเลย]

[โชคดีที่ไคล์แค่พานั่วหน่วนไป ถ้าเขาทำร้ายผู้กำกับกับผู้ช่วยจริงๆ...]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป