นางมองไปที่ไคล์ด้วยความตื่นตระหนก
รูม่านตาแนวตั้งของไคล์นิ่งสงบ ไม่มีความหวั่นไหว ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของเขา
บางทีความนิ่งสงบของไคล์อาจส่งผลต่อเสานั่ว นางก็สงบลงได้เช่นกัน
เสานั่วค่อยๆ สังเกตเห็นว่า นอกเหนือจากซากศพเหล่านี้แล้ว ยังมีหมึกยักษ์ที่ยังมีชีวิตอยู่อีกมากมาย ค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ต่างๆ
พวกมันไม่สนใจบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนตัว กางกั้นเป็นคู่ๆ เริ่มหาคู่กันอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
[ปัดโธ่! ซากหมึกยักษ์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?!]
[นั่วหน่วนรีบหนีไปไกลๆ หน่อยสิ ดูน่ากลัวจัง!]
เสานั่วสังเกตเห็นว่าหมึกที่ตายแล้วไม่มีบาดแผลภายนอกที่ชัดเจน ราวกับว่าตายกะทันหัน
เสานั่วมีสัญชาตญาณว่า ตัวการที่ทำให้พวกมันตาย ไม่ใช่แค่กระแสน้ำเท่านั้น
เมื่อมองดูหมึกเหล่านั้นที่ดูเหมือนจะรีบร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านสมองของเสานั่ว แต่กลับคว้าไว้ไม่ทัน
ในที่สุดเสานั่วก็ยอมแพ้
"ฟู่ ฟู่ ฟู่——"
นางคิด: เราไปดูที่ผิวน้ำกันดีกว่า
นางกังวลเกี่ยวกับเรือสำรวจบนผิวน้ำ กินลูกชุบกุ้งของพวกเขาไปแล้ว กระแสน้ำใต้ทะเลกำลังโหมกระหน่ำ ไม่รู้ว่าบนผิวน้ำจะเป็นอย่างไรบ้าง
เสานั่วค่อยๆ เกี่ยวหนวดใหญ่ของไคล์เบาๆ หนวดเล็กๆ นุ่มๆ แปดเส้นถูกยกขึ้น ชี้ขึ้นไปที่ผิวน้ำทีละครั้ง
ทุกครั้งที่นางทำท่าทางนี้ ไคล์ก็รู้ว่านางอยากขึ้นไปที่ผิวน้ำเพื่อหาสัตว์สองเท้าสองตัวนั้นอีกแล้ว
ไคล์ไม่ชอบสัตว์สองเท้า แต่ปลาหมึกน้อยชอบ
ไคล์มองดูดวงตาที่เปียกชื้นของนาง เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ไคล์จึงใช้หนวดพันตัวนางอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ ว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ
ตั้งแต่ไคล์ปฏิเสธหมึกยักษ์ตัวเมียตัวนั้น เสานั่วก็ไม่เคยฝืนตัวเองให้พึ่งพาตนเองอีกต่อไป การออกไปล่าเหยื่อก็ให้ไคล์ช่วยเหลือ
กระแสน้ำเพิ่งจะหยุด ใต้ทะเลยังมีระลอกคลื่นละเอียด น้ำทะเลเย็นสบาย คลื่นซัดเบาๆ ขึ้นลง
แต่ด้วยไคล์ยักษ์ใหญ่คอยปกป้อง เสานั่วจึงไม่มีอันตรายแม้แต่น้อย พวกมันมั่นคง ว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำได้อย่างรวดเร็ว