หมึกตัวเมียหนีไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่หมึกตัวผู้บ้าคลั่งตัวนั้นไม่ได้ไล่ตามมา นางจึงรอดชีวิตมาได้
ไคล์หันกลับไป แต่เงาของปลาหมึกน้อยหายไปนานแล้ว
ในส่วนลึกของดวงตาเขากำลังก่อตัวของบางสิ่งที่มืดมิดยิ่งกว่า สีหมึกบนผิวกายจางหายไปอย่างรวดเร็ว สีเทาหม่นค่อย ๆ แผ่กระจายขึ้นมา
ปลาหมึกน้อย...
ไคล์ไม่เข้าใจ ว่าทำไมปลาหมึกน้อยถึงจู่ ๆ ก็ไม่สนิทกับเขา และไม่เข้าใจว่าทำไมปลาหมึกน้อยต้องจากไปด้วย
ไคล์หยุดแกว่งหนวดตรงนั้น ค่อย ๆ จมลงบนแนวหินปะการัง นิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน
สีเทาอมขาวไต่ขึ้นเต็มร่างเขา ราวกับดอกไม้ทะเลที่กำลังโรยรา
ไม่รู้ว่านานเท่าใด ไคล์จึงขยับตัวในที่สุด
เขาไม่เข้าใจสิ่งใด เพียงแต่เข้าใจสิ่งเดียว ปลาหมึกน้อยคือของเขา เขาทนอยู่โดยไม่มีนางไม่ได้
[เอ๊ะ ไคล์เกือบจะฆ่าหมึกตัวเมียซะแล้ว เขาปฏิบัติกับนางเหมือนกับปลาหมึกตัวผู้ที่บุกรุกอาณาเขตของตัวเองเลย]
[หมดกัน นั่วหน่วนเพิ่งไม่ได้เห็นฉากนี้ ไปแล้ว]
[ไคล์คนนี้จะอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดแน่เลย ทำแบบนี้กับหมึกตัวเมียที่ชอบเขาได้ยังไงนะ]
กล้องถ่ายจำลองขนาดเล็กมีหลายตัว แน่นอนว่าเสานั่วเป็นนายเอกตัวจริง ปกติแล้วจะถ่ายนางเป็นส่วนใหญ่
แต่ไคล์ก็ปรากฏภาพไม่น้อย ดังนั้นหลังจากนั่วหน่วนจากไป เหลืออุปกรณ์หนึ่งไว้ถ่ายไคล์โดยเฉพาะ
เวลาปกติเที่ยวจากอ่าวน้ำตื้นขึ้นไปในผิวน้ำ ถ้าเป็นเสานั่ว จะต้องว่ายประมาณครึ่งชั่วโมง