ลูกน้อยที่เสานั่วให้กำเนิดเองกลับไม่เหมือนเธอ ทำให้เธอผิดหวังอยู่บ้าง แต่ในเมื่อคลอดออกมาแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ โชคดีที่ยังมีไข่งูอีกสิบฟอง บางทีตัวที่เหลืออาจมีสักตัวที่เหมือนเธอก็ได้
เสานั่วจึงหันไปสนใจไข่งูที่เหลือ
รออีกวันหนึ่ง ในที่สุดเสานั่วก็ได้ยินเสียงดังมาจากไข่งูแต่ละฟอง
ฟังดูเหมือนพวกมันเริ่มกัดแทะเปลือกไข่กันแล้ว
เสานั่วจ้องมองอย่างคาดหวัง “จิ๊บ ๆ พยายามเข้านะ ลูกน้อยทั้งหลาย แม่รออยู่ข้างนอกนี่แหละ”
ไคล์แนบตัวอยู่ข้างเสานั่ว เขาก็สังเกตเห็นเช่นกันว่า งูตัวที่อ้างว่าเป็นแม่ของเขากำลังให้ความสนใจพวกพ้องที่ยังไม่ฟักออกจากไข่ทั้งหมด
แม้เขาจะไม่รู้ว่าคำว่าแม่หมายถึงอะไร แต่โดยกำเนิดแล้วเขารู้ว่าตนกับเธอควรเป็นความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดที่สุดในโลก
ใบหน้างูเล็ก ๆ ของไคล์ดูหม่นหมองอยู่บ้าง แต่เสานั่วไม่ได้สนใจเขา
ต่อให้มองเห็นก็แยกสีหน้าไม่ออกอยู่ดี เพราะใบหน้าของไคล์เป็นสีดำ ตั้งแต่คอลงไปจึงเป็นแถบสีขาว แล้วถัดไปก็กลับเป็นสีดำอีก ลำตัวทั้งตัวมีลายดำสลับขาว
ผ่านไปอีกราวหนึ่งวัน เสานั่วจ้องไข่งูอย่างตึงเครียด เธอได้ยินเสียงซู่ซ่ามาหลายครั้งแล้ว ทั้งหมดดังมาจากในไข่งู
ในที่สุดงูน้อยตัวแรกก็เจาะเปลือกไข่เป็นรอยแยก แล้วมุดหัวออกมา
แต่สิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังคืองูน้อยตัวนี้มีหน้าตาแทบไม่ต่างจากตัวที่ฟักออกมาก่อนหน้า
ทั้งตัวมีลายดำสลับขาว และทันทีที่เกิดมาก็มีแววตาระแวดระวังห่างเหิน
จากนั้นก็มีเสียงเปลือกไข่แตกดังกร๊อบแกร๊บ งูน้อยตัวที่สองและตัวที่สามฟักออกมาติด ๆ กัน