ขณะที่ทีมถ่ายภาพกำลังลังเลกันอยู่ จู่ ๆ ก็พบว่าไบ้หวานเกาะตัวเขียวที่หนีไปเมื่อวานกลับมาอีกครั้ง
กล้องถ่ายภาพรูปหอยทากรีบจับภาพของนางไว้
“งดงามเหลือเกิน งดงามจริง ๆ นางคืองูเขียวหางไหม้ที่สวยที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็น เมื่อวานยังมองไม่ชัดเลยด้วยซ้ำ”
“พวกเจ้าดูสิ เกล็ดตามลำตัวนางเรียบเนียนและเรียงชิดกัน ราวกับม่านหมอกสีน้ำเงินลึกลับ ส่วนท้องสีขาวก็ทำให้นางดูงดงามผุดผ่องเหนือสามัญ”
“สวรรค์! นางคือสีสันที่งดงามตระการตาที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นในธรรมชาติ ข้าต้องถ่ายนางไว้!”
“หัวหน้า ตั้งสติก่อน พวกเรามาถ่ายงูจงอางนะ ต่อไปต้องถ่ายลูกน้อยของซานนาต่างหาก”
หัวหน้าโบกมือ “ตอนนี้ไบ้หวานเกาะตัวเขียวตัวนี้กลับมาแล้ว เจ้าคิดว่าไข่งูของซานนายังมีโอกาสฟักออกมาไหม”
คนที่เพิ่งพูดถึงกับพูดไม่ออก
ก็จริง ไบ้หวานน่าจะกลับมากินไข่งู
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาฉงนคือ ไบ้หวานตัวนั้นไม่ได้กินไข่งู กลับขดตัวอยู่เหนือกองไข่ ยื่นหัวออกมาแลบลิ้น ราวกับกำลังระแวดระวังบางอย่าง
“เดี๋ยวก่อน ตกลงนางกำลังทำอะไรอยู่ หรือว่านางคิดจะเอาไข่งูพวกนี้มาเป็นลูกของตัวเอง?”
“เป็นไปได้อย่างไร ไบ้หวานเกาะตัวเขียวออกลูกเป็นตัว ไม่ได้วางไข่ นางคงแค่กลัวว่าซานนาจะกลับมาเท่านั้น”
“ช่างเถอะ จากนี้ไปตัวเอกในสารคดีของเราก็คือไบ้หวานเกาะตัวเขียววัยใกล้โตตัวนี้แล้ว”
เสานั่วรู้สึกระแวดระวังอยู่บ้าง ทั้งยังสับสนอยู่บ้าง
เช้านี้พอนางเข้าใกล้ที่นี่ ก็สัมผัสได้ว่างูจงอางตัวนั้นจากไปแล้ว