ปล่อยปากได้แล้ว! ขนาดตัวเราไม่เข้ากันนะ!

ตอนที่ 6 ฉันทิ้งเจ้าไม่ได้

7 นาที· 1.5K คำ

ไคล์ไม่ได้ไปไกลนัก

ในระยะหลายร้อยเมตรออกไป ไคล์ตวัดหนวดรัดปลาก้อนหินยาวเกือบสิบเมตรอย่างฉับพลัน หนามแหลมบนหนวดดูดแทงทะลุร่างปลาในพริบตา

ปลาที่ดิ้นรนถูกหนวดยักษ์ทั้งสิบเส้นของเขารัดจนสิ้นใจในไม่กี่ที

ไคล์กินอาหารอย่างรวดเร็ว เกือบจะในวินาทีที่ปลาก้อนหินตาย เขาก็อ้าปากกลืนลงไปทั้งตัว

หลายวันมานี้ เพื่อต่อสู้กับความหงุดหงิดในช่วงติดสัด เขาจึงไม่ได้กินอะไรเลย แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม

ไคล์กินเสร็จ ก็หันกลับไปมองปลาหมึกน้อยที่อยู่จุดเดิมโดยสัญชาตญาณ ถึงจะห่างกันหลายร้อยเมตร แต่สายตาของไคล์ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด

เขาเห็นปลาหมึกน้อยตื่นตระหนกและไร้ทางออก

ไคล์หันหลัง เดินทางไปยังอ่าวน้ำตื้นโดยสัญชาตญาณ เพื่อทำภารกิจที่สำคัญที่สุดในชีวิตของยักษ์ทะเลลึก

เสานั่วหมุนไปหมุนมาอยู่ที่เดิม ไม่กล้าไปไกล เพราะในทะเลลึกมีอันตรายมากมายที่มองไม่เห็น

แต่รอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นไคล์กลับมาหานาง เสานั่วเริ่มปริตาส่อแววเอ่อคลอ

อาจเป็นเพราะการอยู่ร่วมกันมาหลายวัน ทำให้นางถือว่าไคล์เป็นญาติเพียงคนเดียว เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวจริง ๆ

ไม่แปลกที่หลายวันมานี้เขาฝึกนางอยู่ตลอด ที่แท้ก็เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับช่วงเวลานี้

แต่สายตานางแย่นี่นา มองไม่ชัดในทะเลลึก

ความมืดเป็นสถานที่ที่ก่อให้เกิดความกลัวได้ง่ายที่สุด เสานั่วเคยผ่านความเป็นความตายมา ความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก พลุ่งพล่านออกมาหมด

นางขดตัวเองเป็นก้อน ใช้หนวดขุดทราย ฝังตัวเองลงไป

[อ๊า นั่วหน่วนน่าสงสารมาก ตอนนี้เหลือแต่นางตัวเดียวแล้ว]

[นั่วหน่วนกลัวจนมุดลงไปในทรายแล้ว]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป