นอนอยู่ในหลุมหิมะ เสานั่วยังคงหนาวเย็น เท้าทั้งสี่เย็นเฉียบจนนึกถึงตอนที่ยังเป็นมนุษย์ ยามที่รอบเดือนมา
ไม่คิดเลยว่ากลายเป็นซามอยด์แล้วก็ยังเป็นเช่นนี้
อ้อ หรือเพราะช่วงติดสัดเสียเลือดไป
ทันใดนั้น เสานั่วก็ตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน ช่วงติดสัด!
เดี๋ยวนะ เธอเข้าสู่ช่วงติดสัดแล้ว แต่ไคล์ทำไมไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย?
เสานั่วหันไปมองไคล์ ไคล์รู้สึกได้ถึงสายตานั้น ดวงตาสีทองของเขาก็มองกลับมาอย่างเงียบๆ
ดูท่าทางจะนิ่งเฉยมาก
เสานั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีที่ไคล์ไม่ได้รับผลกระทบ จะได้ไม่เหมือนซีเจียที่คอยมาถลกเธอ
แบบนี้ก็ดี
เสานั่ววางใจลง ทั้งหัวฝังเข้าไปในอกอันอบอุ่นของไคล์ เท้าทั้งสี่ยังแนบไปกับท้องของไคล์อีก
ไม่นานนัก ร่างกายของเธอก็อบอุ่นขึ้นทั่วทั้งตัว สบายจนบอกไม่ถูก
ก่อนจะหลับ สมองของเธอปราศจากความหดหู่ใจที่ต้องจากครอบครัวเดิมโดยสิ้นเชิง คิดเพียงแต่ว่าพรุ่งนี้ต้องฝึกหอนให้ได้ ตามหลักแล้วเส้นเสียงของหมาป่ากับหมามันก็เหมือนกันนี่นา
เมื่อรู้ว่านั่วหน่วนหลับแล้ว ไคล์จึงก้มลงมองตัวเอง เขาเลียปากของนั่วหน่วนอย่างอดกลั้น เบามือจนไม่กล้าปลุกเธอให้ตื่น
ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นบางอย่าง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที สายตาลำบากในการขยับลงไป เห็นหางของนั่วหน่วน...
ไคล์เติบโตมากับฝูงหมาป่า ย่อมรู้ดีถึงสถานการณ์เช่นนี้
นั่วหน่วนเข้าสู่ช่วงติดสัดแล้ว
นั่วหน่วนคือคู่ครองของเขา เขาจะทำหน้าที่ของคู่ครองให้สมบูรณ์ จากนั้นก็เลี้ยงดูลูกน้อยของพวกเขาอย่างดี สร้างฝูงหมาป่าใหม่ คุ้มครองนั่วหน่วน