เสานั่วรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกภายนอกเป็นอย่างมาก มองอะไรก็สดใหม่ไปหมด
ในไม่ช้า นางก็พบกระรอกขนแดงตัวหนึ่ง กำลังกระโดดไปมาอยู่บนกิ่งไม้แห้งเหนือศีรษะของพวกมัน
ว้าว น่ารักจัง
เสานั่ววิ่งออกจากหลุมหิมะ ตะโกนขึ้นไปบนต้นไม้สองครั้ง
"โฮ่ง ๆ ๆ"
เจ้าลงมาสิ ข้าไม่กินเจ้าแน่นอน ข้ากินอิ่มแล้ว ให้ข้าลูบหน่อยได้ไหม?
สายตาของไคล์อยู่ที่ตัวนั่วหน่วนตลอดเวลา จึงรีบออกมา ยืนอยู่ข้างกายนาง
เสานั่วมองกระรอกบนต้นไม้ ไคล์พยายามคาบต้นคอของนาง ขาที่แข็งแรงและยาว ก็ก้าวข้ามไปบนหลังของนางได้อย่างง่ายดาย
เขาพยายามหาทำเล
แท้จริงแล้ว ในสายตาของผู้คนในห้องไลฟ์สด ไคล์ที่อดทนได้ถึงตอนนี้ ถือว่าหาได้ยากมากแล้ว
ไคล์คือหมาป่าตัวผู้ที่โตเต็มวัยและปกติทั่วไป
เสานั่วตั้งต้นก็เงยหน้าขึ้น พอต้นคอถูกคาบเข้าไป นางก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะไคล์มักจะคาบนางเดินไปเดินมาอยู่เสมอ
แต่ทว่าการพัฒนาในเวลาต่อมากลับผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหตุใดไคล์ถึงต้องขึ้นไปบนหลังของนาง... เขาไม่ใช่ไม่มีปฏิกิริยาอย่างนั้นหรือ?