เสานั่วแทบไม่อยากเชื่อสายตา ไคล์กล้าดียังกัดกรงโดยตรง
"โฮ่ง ๆ ๆ"
เจ้าลองกัดที่ล็อกด้านนอกกรง แล้วค่อย ๆ ดึงมันขึ้นมา มันก็จะเปิดออกเอง
เพราะนางอยู่ในกรง จึงไม่สะดวกจะทำเอง แต่สำหรับไคล์แล้ว มันง่ายมาก
น่าเสียดายที่แม้ไคล์จะทำได้ แต่เขากลับฟังไม่เข้าใจ
เขายังคงใช้ฟันกัดลูกกรงอยู่อย่างนั้น
ในขณะที่เสานั่วรู้สึกเจ็บฟันแทนไปด้วย จู่ ๆ นางก็พบว่าลูกกรงเริ่มงอ
นางถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นี่มัน...เหลือเชื่อเกินไปแล้วจริง ๆ
กรงนี้เคยขังหมาหลายตัวมาก่อน ไม่ใช่ว่าไม่มีหมาตัวไหนเคยพยายามกัดลูกกรง แต่ก็ไม่มีตัวไหนกัดจนงอได้
ไคล์กลับกัดลูกกรงเหล็กจนงอได้
ลูกกรงที่เคยตรงค่อย ๆ งอหักออกไปด้านนอกเป็นมุมกว้าง
เสานั่วรีบตรวจสอบฟันของไคล์ ยังสมบูรณ์ดี ไม่มีอะไรเสียหาย ว้าว เก่งมาก
ไคล์เริ่มกัดลูกกรงเหล็กอีกด้านหนึ่งอย่างใจเย็น ไม่นาน ลูกกรงด้านนั้นก็งออีก
ลูกกรงสองอันงอออกไปคนละทาง ตรงกลางว่างเป็นช่องกว้างพอให้เสานั่วออกมาได้
[ฮู้...ในที่สุดก็ออกมาได้ ซวยรอดตัวไปจริง ๆ]
[แรงกัดของไคล์น่ากลัวเกินไปแล้ว เลขสามร้อยจินได้เลยมั้ง]
[เก่งเกินไปแล้ว หมาป่าสีเทาอเมริกาเหนือส่วนใหญ่แรงกัดก็แค่ราว ๆ สองร้อยจินเท่านั้น]
เสานั่วแทบรอไม่ไหว รีบวิ่งออกไป อย่างมีความสุขเข้าไปถูไถตัวกับไคล์ หางของนางกระดิกอย่างรวดเร็ว
ไคล์มองหางของนางที่กระดิกเหมือนสำลี ก้มลงไปกัดที่ปากของนาง
แต่แล้ว เสานั่วก็หันกลับไปมองสกา พอดีหลบไปโดยไม่ตั้งใจ
สกามองเห็นไคล์ ความเป็นศัตรูเข้มข้นมาก แต่ก็ไม่ได้ออกจากกรง เขารู้ดีว่าตนสู้เขาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ลืมแค้นครั้งก่อน