เสานั่วเฝ้าแม็กอย่างเบื่อหน่าย ขณะที่เขากำลังเลื่อยฟืน
ตั้งแต่วันนั้นกลับมา ไคล์ก็จากไป กลางวันก็เหมือนเช่นเคย ไม่กล้าเข้ามาใกล้หมู่บ้าน มีเพียงตอนกลางคืนเท่านั้นที่แอบมาเล่นกับนาง
บางครั้งก็เอาของดีๆ อย่างเนื้อสัตว์มาให้
ปีนี้ฤดูหนาวมาถึงเต็มตัวแล้ว ไม่ต้องวิ่งลากเลื่อน เสานั่วได้อยู่อย่างสุขสงบในฐานะหมาอันเป็นที่รัก น่าจะดีใจได้แล้ว
แต่ไม่นานมานี้ มีเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งเกิดขึ้น ทำให้ทั้งวันของนางไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย
ก็คือบาดแผลของสกาและหมาอะลาสกันตัวเมียตัวนั้นหายสนิทดีแล้ว
การลากเลื่อนไปกลับหนึ่งเที่ยวใช้เวลากว่า 20 วัน สกาลืมเรื่องที่ถูกหมาอะลาสกันตัวเมียไล่กัดคราวก่อนไปหมดสิ้นแล้ว
ตอนนี้มันวนเวียนอยู่รอบตัวนางเป็นประจำ ประจบประแจงราวกับหมาหัวเน่า
แม้แต่หมาอะลาสกันตัวเมียตัวนั้น แม็กก็ยังเอาเชือกล่ามไว้ กลัวว่านางจะมาทำร้ายเสานั่วอีก
ทีนี้ล่ะ ก็ไม่มีใครห้ามสกาได้อีก
มันยิ่งกลายเป็นคน (หมา) หน้าม้านานขึ้น เรื่อยๆ พอเจอโอกาสก็จะปีนขึ้นไปบนหลังของนางเสมอ เสานั่วรำคาญจนแทบระเบิด
ตอนนี้ เห็นนางอยู่ที่แม็ก สกาก็รีบเข้าไปหา แต่เพราะนางนอนคว่ำอยู่ สกาจึงทำได้แค่ใช้ขาหน้าเขี่ยๆ ไปมา ไม่อาจทำอะไรมันได้
เสานั่วดีดจมูกพลางจ้องเขม็งไปที่สกาอย่างเอาเรื่อง
สกายังคงเขี่ยตัวนางไม่เลิกรา
แม็กที่ยืนดูอยู่ข้างๆ กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
"นั่วหน่วน ดูสิสกาแข็งแรงแค่ไหน หล่อแค่ไหน เจ้าก็ยอมรับมันเถอะ"
"ข้ารู้ว่าหมาป่าตัวนั้นชอบเจ้า แต่ลูกหมาป่ามันคลอดไม่ได้ เจ้าอยู่กับสกาไม่ดีกว่าหรือไง เจ้าโตมากับมันตั้งแต่เด็ก อย่างนี้เหมาะกันจะตาย"
"ให้มันลองอีกสักสองวัน ถ้าไม่ได้จริงๆ ข้าจะหาซามอยด์ที่แข็งแรงๆ มาให้เจ้าเอง"
"เจ้าฉลาดและสวยขนาดนี้ ลูกที่เกิดมาจะต้องดีเด่นทุกตัว แถวหมู่บ้านแย่งกันเอาเป็นแน่ แต่ข้ายังต้องเก็บไว้สองตัวที่ดีที่สุด นั่วหน่วนจงออกไข่ให้มากๆ เยอะๆ นะ อย่างมากก็สักครอกละสิบสองตัว"