เสานั่วไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน ที่ตื่นขึ้นมาก็เพราะหนวดปลายแหลมที่กอดไว้กำลังขยับเขยื้อนจนสะดุ้งตื่น
ครั้งก่อนที่ตื่นมา ไคล์หายไปแล้ว เธอเลยกอดแน่นขนาดนี้
จู่ ๆ ปลายหนวดก็สะบัดแรงจนเธอเกาะไม่มั่น หล่นลงมา
ไคล์มุ่งหน้าออกจากรังไป ร่างอันใหญ่โตของเขาพ้นออกไปเท่านั้น รังทั้งรังก็ว่างเปล่าโล่งโหวง
เสานั่วสะดุ้งตื่นทันที ส่ายหัวเล็กน้อย แล้วว่ายตามไปพร้อมกับหนวดน้อย ๆ ของตัวเอง
แต่เพิ่งจะตามไปถึงปากรัง ดวงตารีแนวตั้งอันใหญ่โตของไคล์ก็จ้องเขม็งมาที่นาง ในนั้นมีความน่าเกรงขามที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง
ถึงจะฟังภาษาของไคล์ไม่เข้าใจ แต่เสานั่วก็เข้าใจความหมายของเขาได้ง่ายดายมาก
ห้ามนางตามไป
เสานั่วเกาะกิ่งปะการังไว้ สู้หน้ากันอยู่อย่างเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ไคล์หมดความอดทน ก็หมุนตัวจากไป
เสานั่วแอบตามไปอย่างลับ ๆ ทันที เพียงแต่ไคล์เร็วนัก เธอเหนื่อยแทบแย่ แต่ระยะห่างของพวกเขากลับยิ่งห่างมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางวิตกอยู่บ้าง กลัวตัวเองหลงทาง ยิ่งกลัวพลัดหลงนอกรัง
โดยไม่รู้ตัว นางเม้มปากแน่น แล้วเบ่งลมออกแรง ๆ
"ฮืด——"
"ฮืด ๆ ๆ——"
นี่เป็นเสียงเดียวที่นางส่งออกมาได้
เสียงนี้ในทะเลลึกอันเงียบสงัด ฟังจำได้ง่ายมาก ไคล์รู้มาตลอดว่ามีเจ้าตัวน้อยหางติดตามอยู่ข้างหลัง เพียงแต่ไม่สนใจจะใส่ใจ
ทันใดนั้น เจ้าตัวน้อยก็ส่งเสียงตื่นตกใจออกมา ไคล์หยุดนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หันกลับมา ยื่นหนวดที่ยาวที่สุดออกมาข้างหนึ่ง
เห็นหนวดที่ยื่นมาตรงหน้า เสานั่วก็พุ่งเข้าไปกอดรัดทันที
"ฮืด ๆ ๆ~"
ดีแล้วที่เจ้ากลับมาสนใจข้า
อันที่จริง ไคล์ก็ทำได้แค่ใช้ระดับเสียงสูงต่ำของเสียงฮืด ๆ เหล่านี้เพื่อตัดสินอารมณ์ของนางเท่านั้น
ไคล์ว่ายต่อไปข้างหน้า เสานั่วก็เกาะแน่นกับเขา
ความรู้สึกได้ล่องลอยกลางทะเลโดยไม่ต้องออกแรงว่ายน้ำเองแบบนี้ดีจริง ๆ เหมือนนั่งยานเร็วเลย
โคตรจะฟิน~
[น่ารักเกินไปแล้ว โต๊ยยย]
[เจ้าปลาหมึกน้อยมีความสุขมากเลย หนวดน้อย ๆ แกว่งไปมาอย่างกับฮัมเพลง]
จำนวนคนในห้องไลฟ์สดพุ่งทะยาน บรรดาคนรักทะเลลึกจำนวนมากได้ข่าวแห่กันมา
หมึกยักษ์นั้นหายากยิ่งนัก ไม่ค่อยมีใครถ่ายวิดีโอติดร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกมันได้ ครั้งนี้ได้ติดตามถ่ายทำอย่างชัดเจนขนาดนี้
ช่างเป็นของขวัญสำหรับบรรดาสาวกหนวดทะเลลึกทั้งหลายจริง ๆ!
เสานั่วคิดว่าพวกเขาจะออกไปล่าเหยื่อ แต่เพิ่งจะพ้นแนวปะการังมา นางก็ถูกไคล์ใช้เปลือกหอยกดไว้ที่พื้นทะเล
หืม?
รอบข้างมืดมิดฉับพลัน เสานั่วเบิกตากว้าง แต่ก็ยังมองไม่เห็นแสงใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
จากนั้นไม่นาน นางก็สัมผัสได้ถึงกระแสน้ำที่ปั่นป่วน นั่นคือไคล์จากไปแล้ว
เสานั่วไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
เขา เขา เขา... นี่จะทิ้งลูกอีกแล้ว!
ไม่ได้ ๆ ข้ายังไม่ยอมนะ
โชคดีที่เบื้องล่างเป็นทรายนุ่ม ๆ นางสามารถขุดคุ้ยออกไปได้ง่ายดาย
ดังนั้น เสานั่วจึงเริ่มขุดทรายอย่างขะมักเขม้น ความคิดของนางคือ ขุดทรายจากใต้ดินออกไป
อีกด้านหนึ่ง ไคล์มาถึงหุบเหวแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว...
[ไคล์ต้องออกไปขับถ่าย เลยเอาเจ้าปลาหมึกน้อยมากดไว้ ไม่ให้ดู ที่แท้เขาก็ยังรู้จักอายนี่นา?!!]
[ว่าแต่ ยักษ์ทะเลลึกชื่อไคล์ ส่วนเจ้าปลาหมึกน้อยดูเหมือนยังไม่มีชื่อเลยนี่]
ชื่อไคล์นี้ ผู้กำกับที่พบเขาเป็นคนตั้ง ให้เข้ากับนิสัยและรูปลักษณ์ของเขา
แข็งแกร่ง ดุจเทพเจ้า
ส่วนเจ้าปลาหมึกน้อย ก่อนหน้านี้ถูกเรียกติดปากว่าเจ้าตัวน้อยของอาจารย์หมึก
[ไม่เช่นนั้นเรียกนั่วหน่วนดีไหม นุ่มนิ่มน่ารักดี]
ท่ามกลางคอมเมนต์มากมาย ข้อความนี้ถูกสายตาของผู้กำกับจับไว้ได้อย่างแม่นยำ
ดังนั้น เสานั่วจึงมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นั่วหน่วน
พอเสานั่วคลานออกมาจากเปลือกหอยได้ในที่สุด เพราะมันมืดเกินไป นางมองไม่เห็นรอบข้างเลยแม้แต่น้อย มองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าไคล์อยู่ที่ไหน
ทำได้แค่ว่ายวนเวียนอยู่ข้างเปลือกหอย ผ่านไปนานโข ในที่สุดนางก็เห็นหนวดสีแดงเส้นหนึ่ง พาดผ่านไปไม่ไกลนัก
เสานั่วพุ่งไปทางหนวดนั้นอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้อย่าหวังว่าจะทิ้งนางได้อีก
แต่พอเข้าไปใกล้ เสานั่วก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ หนวดเส้นนี้ไม่ได้ใหญ่โตเท่าหนวดของไคล์ และสีก็ไม่ได้เข้มเท่าของไคล์ด้วย
เขาไม่ใช่ไคล์!
เสานั่วหันหลังจะหนี แต่ตอนที่นางพุ่งเข้ามา มันโดดเด่นเกินไป ยักษ์ทะเลลึกตัวนี้จ้องนางได้ตั้งแต่แรกแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าตัวเองขนาดนี้ ยังกล้ามายั่วยุมันอีก ยักษ์ทะเลลึกไม่ได้ปรานี หนวดที่เต็มไปด้วยหนามแหลมฟาดเข้ามา
เสานั่วตกใจจนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ถ้าหากโดนฟาดเข้าให้ล่ะก็ นางจะต้องถูกแทงทะลุเหมือนปลากะรังแน่นอน
ในชั่วขณะคับขัน หนวดเส้นหนึ่งที่หนาและใหญ่กว่ายักษ์ทะเลลึกตัวนี้เสียอีก ก็เข้ามาขวางการโจมตีไว้อย่างแรง แล้วรัดเข้าใส่มันอย่างดุดัน
ยักษ์ทะเลลึกตัวนั้นตกใจสุดขีด มองดูผู้มาเยือนที่ตัวใหญ่กว่าและหนากว่าตัวเอง แล้วก็มองดูตัวนุ่มนิ่มของเจ้าปลาหมึกน้อยที่แทบไม่มีเนื้อเลย แล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
จะบ้าหรือไง อาหารแค่นี้ เอาไปเสียบฟันยังไม่พอเลย
ช่างเถอะ ๆ ไม่แย่งกับมันดีกว่า
เสานั่วเห็นไคล์ ก็พุ่งเข้าไปหาแล้วกอดหนวดของเขาแน่นทันที
ไคล์เก็บหนามบนปุ่มดูดลงโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงตัวน้อย ๆ ของเจ้าปลาหมึกน้อยที่สั่นเทา เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง แล้วพาเสานั่วว่ายกลับไปยังรัง
เสานั่วถูกพากลับมายังรัง ยังคงเกาะไคล์แน่นอยู่เนือง ๆ บางครั้งก็มองเขาเป็นระยะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการต่อว่า
ไคล์เพียงแต่ลากปลาดาบแถบที่เสานั่วกินไม่หมดเมื่อวานออกมาจากมุมหนึ่ง ฉีกออกวางไว้ตรงหน้าเสานั่ว
เสานั่วหิวพอดี พอกินอิ่ม ก็เพิ่งพบว่า วันนี้ไคล์ดูเหมือนยังไม่ได้กินอะไรเลย
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องเอานางไปกดไว้ใต้เปลือกหอย แต่เขาก็ยังช่วยนางไว้
เสานั่วพยายามอย่างหนัก ฉีกเนื้อปลาออกชิ้นเล็กชิ้นหนึ่ง แล้วกอดว่ายไปถึงตรงหน้าไคล์
"ฮืด ๆ~"
กินสิ
ไคล์เพียงแต่ลืมตาขึ้นมามอง แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง
เสานั่วสงสัยอยู่บ้าง เขาเก็บไว้ให้นางกิน หรือว่าไม่หิวกันนะ
[ไคล์กลับมาโดยไม่ได้ล่าเหยื่อเลย มีใครรู้บ้างไหมว่านี่เป็นเพราะอะไร]
[ฉันเดาว่า น่าจะเป็นเพราะฤดูผสมพันธุ์ของยักษ์ทะเลลึกมาถึงแล้ว ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ]
[พอยักษ์ทะเลลึกเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ ก็จะไปรวมตัวกันที่อ่าวน้ำตื้น เพื่อหาคู่ครอง]
[เฮ้อ แล้วแบบนี้ไคล์จะทิ้งนั่วหน่วนไหมเนี่ย]
[อย่านะ ๆ ฉันยังอยากดูเรื่องราวต่อของพวกเขาอยู่เลย]