อาหารพวกนั้นยังกินไม่หมดเลยแม้แต่น้อย
ทำไมล่ะ?
ไคล์อดนึกถึงคราวก่อนที่มันไม่ยอมกินเพราะอารมณ์ไม่ดีไม่ได้
ที่สุด ไคล์ก็ใช้วิธีเดิม นำเนื้อมาปั้นเป็นลูกกลม ๆ ด้วยหนวด แล้วยัดเข้าไปในปากของเสานั่วอย่างไม่เกรงใจ
เสานั่วถูกป้อนจนเต็มปาก แต่สุดท้ายก็กลืนลงคอ
ไคล์ป้อนไปหลายลูกกว่าจะยอมหยุด
จากนั้น ไคล์ก็ใช้หนวดพันตัวเสานั่ว วางมันลงบนหัวของตัวเอง แล้วว่ายกลับ
เสานั่วแอบดีใจที่ไคล์ไม่เห็นหมึกน้อยฟ้าน้ำเงิน
มันไม่อยากให้หมึกน้อยฟ้าน้ำเงินถูกไคล์ปัดกระเด็นแบบปลาเหลืองตัวนั้นหรอก
มันเพิ่งเคยเจอสัตว์ที่สื่อสารกับมันได้อย่างไม่มีอุปสรรคเป็นครั้งแรกนี่นา
กลับมาถึงอ่าวน้ำตื้น มองซากศพที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ มันเริ่มชินชาแล้ว
"ฟ่อฟ่อฟ่อ"
เมื่อไหร่เราจะได้ไปกันสักที ข้าไม่ชอบที่นี่
รังนี้ถึงจะสวยงามแค่ไหน แต่ก็เหมือนสถานที่เก็บศพขนาดยักษ์ชัด ๆ
ผ่านไปอีกสองวัน เสานั่วก็พบว่าคราวนี้ตอนไคล์ออกไป มันหยิบตะกร้าสมบัติของมันติดมือไปด้วย
ในตะกร้าใส่ทองคำแท่งกับไข่มุกไว้ เสานั่วชอบตรวจดูมันจนละมือไม่วาง
เสานั่วเกาะอยู่บนหัวของมัน ไม่เข้าใจว่าไคล์จะเอาสมบัติของมันไปทำไม
หรือว่า ไคล์จะไปจากที่นี่แล้ว?
คิดถึงตรงนี้ เสานั่วก็เริ่มตื่นเต้น ในที่สุดก็จะได้ออกจากที่บ้าบอนี้สักที
ไม่นาน พวกมันก็มาถึงแนวปะการังที่เคยมาบ่อย ๆ
ไคล์หยุดลง มันวางเสานั่วลงบนแนวปะการังที่คุ้นเคย จับกุ้งกับปลาสีฟ้าเล็ก ๆ มาให้มันหลายตัว จากนั้นก็ใช้หนวดลูบหัวมันเป็นเชิงบอกลาแล้วจากไป