ตอนที่ 23 หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่หาคู่อีกครั้ง

เสานั่วตื่นเต้นนิดหน่อย คราวนี้ไคล์จะพานางไปที่ไหนกันนะ?

ดูเหมือนปลายทางนี้จะไม่ใช่ทะเลลึกที่เคยไปเมื่อก่อน

เสานั่วมองดูทิวทัศน์โดยรอบด้วยความอยากรู้ เมื่อเห็นแสงสว่างเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เสานั่วก็เข้าใจ

ครั้งนี้ก็ยังต้องไปทะเลลึก เพียงแต่เป็นอีกที่หนึ่ง

[ในที่สุดก็จากไปสักที]

[ฤดูหนาวที่สุดจะมาถึงแล้ว ไม่รู้ว่าไคล์จะพานั่วหน่วนไปที่ไหน]

นอกจากฤดูผสมพันธุ์ หมึกยักษ์มักจะอยู่เพียงลำพัง เฉกเช่นตอนที่เสานั่วพบไคล์

โชคดีที่ฤดูผสมพันธุ์ผ่านไปแล้ว ไคล์คงไม่เต้นรำหาคู่ให้ข้าดูอีกแล้วกระมัง

นางซึ่งมีวิญญาณมนุษย์อยู่ในร่างปลาหมึก รู้สึกเขินอายจริงๆ นะ

เดินทางไปได้ไม่ถึงสองวัน จู่ๆ เสานั่วก็เห็นลาดผาหินด้านหน้าเปล่งประกายระยิบระยับไปทั่ว

บนหน้าผาหินทั้งผืน เต็มไปด้วยแร่ธาตุเรืองแสงสีรุ้งแห่งท้องทะเลซ้อนกันหลายชั้น

สีแดง สีฟ้า สีม่วง สีชมพู หลากสีสันฝังอยู่ในหินสีเข้ม พอแสงน้ำสาดต้อง ก็เปล่งแสงอ่อนๆ ไปทั่ว

เหลี่ยมมุมของแร่ธาตุใสแวววาว ลายแสงทีละริ้วค่อยๆ แกว่งไกวเบาๆ ในน้ำ ราวกับกางรุ้งทั้งผืนทาบลงบนกำแพงใต้ท้องทะเล

กระแสน้ำพัดผ่านผลึก หักเหออกมาเป็นละอองแสงเล็กๆ ส่องประกายวับๆ งดงามจนไม่อยากละสายตา

เสานั่วไม่เคยเห็นของสวยงามขนาดนี้มาก่อน ร่างเล็กๆ หยุดชะงักทันที