แต่ข้างในจะมีอันตรายไหมนะ?
ถ้าเป็นเรือสำเภาใหญ่ในสมัยโบราณ จมอยู่ตรงนี้ก็น่าจะร้อยกว่าปีแล้ว
เสานั่วอยากรู้เหลือเกิน
ถ้าพูดถึงอันตราย ที่นี่จะมีใครอันตรายไปกว่าไคล์อีกเล่า นางยังต้องกลัวอะไรอีกล่ะ
เสานั่วแอบว่ายลงมาจากเหนือหัวของไคล์
ซากเรือคว่ำทับอยู่บนก้อนหินขนาดยักษ์ ไคล์มีร่างกายใหญ่โตเกินไปจนเข้าไปไม่ได้ แต่เสานั่วกลับสามารถสอดแทรกเข้าไปได้อย่างคล่องแคล่ว
เหนือซากเรือบังแสงไว้ มืดมิดเป็นพิเศษ ทรายเม็ดเล็ก ๆ ลอยละล่องตามซอกไม้ ราวกับหมอกที่นิ่งสงบ
นางว่ายแนบไปกับไม้กระดานเรืออย่างระมัดระวัง หนวดเล็ก ๆ ทั้งแปดค่อย ๆ พายน้ำ ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป
ภายในเรือนเงียบสงบกว่าด้านนอกมาก กระแสน้ำก็ช้าลงและอ่อนโยนลง
คานไม้ผุ ๆ เต็มไปด้วยสาหร่ายสีเขียวอ่อน ไหวเอนเบา ๆ
ตามผนังมีหอยเชลล์ครึ่งโปร่งแสงเกาะหนาแน่น อ้าปิดเป็นจังหวะ
หอยมุก!
ตัวโตกว่าหอยเชลล์บนโขดหินใต้ทะเลเมื่อกี้เสียอีก เปลือกยังมีสีเขียวจาง ๆ อีกต่างหาก
ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง
เสานั่วเข้าไปใกล้ แล้วงัดออกมาอันหนึ่ง รีบม้วนหอยเชลล์ว่ายกลับไปหาไคล์อย่างรวดเร็ว
"ฟ่อ ๆ ๆ~"
"ช่วยข้าทีเถอะ~"
หนวดอันทรงพลังของไคล์บีบเบา ๆ เปลือกหอยที่แข็งแกร่งก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทันที
พอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ดวงตาของเสานั่วก็เป็นประกายวาบทันที
เนื้อหอยไม่ค่อยมีเท่าไหร่ แต่ข้างในกลับมีไข่มุกสีขาวบริสุทธิ์แวววาวอยู่เม็ดหนึ่ง โตเท่าลูกตาของนางเลยทีเดียว
สวยงามจริง ๆ
เสานั่วอุ้มไข่มุกขึ้นมา ลูบคลำด้วยความรักใคร่ไม่วางมือ