ภาพถ่ายทอดสดทั่วโลกยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่จังหวะที่ยักษ์ทะเลลึกพันรอบตัวเจ้าปลาหมึกน้อย แล้วหายไปในความมืดมิดของทะเลลึก
ข้อความนับพันล้านข้อความวิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง
[!!! ยักษ์ใหญ่พาปลาหมึกน้อยไปด้วย! มันจะกินมันหรือเปล่า!]
[อาจารย์หมึกมีลูกกำพร้าตัวเดียว อย่าให้เกิดเรื่องเลย]
[ผู้กำกับ! ผู้กำกับรีบหาทางหน่อยสิ!]
เลนส์กล้องค่อยๆ หดกลับ และหันไปทางเรือวิจัยบนผิวน้ำ
บนดาดฟ้าเรือ ชายร่างเพรียวบางจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์อย่างเคร่งเครียด ปลายนิ้วของเขาขาวซีดเพราะกำคันบังคับแน่น
แคร็กก์มีแววตาเป็นกังวล ลำคอขยุกขยิกสองสามครั้ง แล้วรีบพูดกับผู้ช่วยข้างๆ ว่า: "รีบหย่อนกล้องลงไปใต้น้ำเร็วเข้า!"
เขากับผู้ช่วยควบคุมหุ่นยนต์ใต้น้ำ ไล่ตามทิศทางที่ทั้งสองจากไปในทะเลลึก แต่กระแสน้ำใต้น้ำเชี่ยวกราก ในไม่ช้าก็สูญเสียร่องรอยของทั้งสอง
มองดูจอสีดำสนิท แคร็กก์วางคันบังคับลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เขาทำลูกของอาจารย์หมึกหาย...
และในขณะนี้ ในส่วนลึกของทะเล ไม่ได้เป็นฉากนองเลือดที่ผู้ชมในห้องสดต่างกังวลเลยแม้แต่น้อย
ไคล์ปล่อยให้ปลาหมึกน้อยพันรอบหนวดที่อ่อนนุ่มที่สุดของเขา ว่ายเข้าไปในรังของตัวเองตลอดทาง
เสานั่วมองดูแนวปะการังขนาดยักษ์ อ้าปากด้วยความประหลาดใจ
สูงเสียจริง ใหญ่เสียจริง
แนวปะการังที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ปะการังแต่ละต้นสูงประมาณยี่สิบเมตร กระจุกตัวอยู่รวมกัน ราวกับป่าดึกดำบรรพ์ใต้ท้องทะเล
แต่ในทะเลลึกมีแสงสว่างไม่มากนัก แนวปะการังเหล่านี้เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาเอง
ทั้งช่วยให้มองเห็นได้ชัดเจน และไม่แสบตาจนเกินไป
และรังของไคล์ก็อยู่ใจกลางแนวปะการังที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด เป็นรังรูปครึ่งวงกลมที่สร้างจากกิ่งปะการังที่ตายแล้ว
รังมีขนาดใหญ่ ใหญ่พอที่ยักษ์ทะเลลึกยาวหลายสิบเมตรจะมุดเข้าไปทั้งตัว แถมยังพลิกตัวได้อีก
พื้นรังเป็นทรายละเอียดนุ่มนวล ภายในทรายยังมีผงปะการังเรืองแสงแทรกอยู่ด้วย สวยงามจนแทบไม่น่าเชื่อ ราวกับนอนอยู่บนธารน้ำแข็ง
เสานั่วยิ้มปริบๆ มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ที่นี่สมบูรณ์แบบเกินไป ทั้งซ่อนเร้นและสวยงาม
เป็นที่เลี้ยงลูกโดยธรรมชาติอย่างแท้จริง ดีกว่าแนวปะการังก่อนหน้านี้มาก
กลับมาถึงรัง ไคล์มองปลาหมึกน้อยที่ลอยไปมาอยู่ในรัง แล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพาปัญหากลับมาด้วย
แล้วทำไมปลาหมึกน้อยถึงต้องมาหนียวแน่นกับเขาด้วยล่ะ
เขามีชีวิตอยู่มาสิบกว่าปี ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเช่นนี้กล้าเข้ามาใกล้เขา นับประสาอะไรกับการเกาะหนวดเขาไม่ยอมปล่อย
ไคล์จ้องมองปลาหมึกน้อยอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หลับตาลง
ช่างเถอะ ที่นี่ไม่มีอะไรให้กิน เมื่อมันเล่นจนพอใจแล้ว มันก็จะจากไปเอง
เสานั่วแกว่งหนวดเล็กแปดเส้น ส่ายหัวเล็กน้อยไปมา ผ่อนคลายร่างกายลงทั้งตัว
นางแกว่งหนวดเล็ก วิ่งปัดๆ ไปที่ข้างหนวดของไคล์ หนวดเล็กทั้งแปดเส้นออกแรงพร้อมกัน กอดหนวดของเขาแน่นอีกครั้ง หัวเล็กๆ ถูไถไปมา ออดอ้อนอย่างนุ่มนวล
"แม่หนวด..."
เสียงเบาและหวาน เต็มไปด้วยความไว้ใจอย่างลึกซึ้ง
ตอนนี้นางอ่อนแอขนาดนี้ ก็ได้แต่พึ่งพาแม่หนวดที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ไคล์ทั้งตัวแข็งทื่อ หนวดหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุดเขาก็ได้ยินชัด เสียงออดอ้อนที่นางแสดงออกมา คือความผูกพันที่ลูกมีต่อแม่โดยเฉพาะ
ไคล์ขมวดคิ้ว เขาเป็นหมึกยักษ์เพศผู้ ไม่ใช่แม่หมึกอะไรนั่น
"ฉันไม่ใช่แม่ของเธอ"
แต่ทว่า เขากับปลาหมึกน้อยไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน ไม่สามารถสื่อสารกันได้
ปลาหมึกน้อยยังคงถูไถเขา
ไคล์อยากจะโยนนางทิ้งไป แต่เจ้าตัวเล็กนี้ นุ่มเหมือนก้อนสำลี จับต้องดูเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ในขณะนั้นเอง กล้องขนาดเล็ก ในที่สุดก็หารังอันซ่อนเร้นนี้พบ
[!!! ยังมีชีวิตอยู่! ปลาหมึกน้อยยังมีชีวิตอยู่!]
[กล้องจับภาพได้! ยักษ์ทะเลลึกไม่ได้กินปลาหมึกน้อย!]
แคร็กก์หันไปมองจอมอนิเตอร์ที่สว่างขึ้นมาอีกครั้งในทันใด หัวใจบีบรัดทันที พอเห็นชัดก็โล่งอก
ในภาพ ปลาหมึกน้อยกำลังออดอ้อนยักษ์ทะเลลึก แต่ยักษ์ทะเลลึกที่ดุร้ายโหดร้าย กลับไม่ไล่ต้อนหรือทำร้ายนาง
เสานั่วถูไถจนพอใจ ท้องก็ส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาทันใด
ถึงเพิ่งนึกได้ ตั้งแต่นางข้ามเวลามา ยังไม่ได้กินข้าวเลย
หิวเหลือเกิน
สมองน้อยบนหนวดเล็กทั้งแปดเส้น เริ่มส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมาทั้งหมด
"หิวๆๆ~~~"
"หิวมาก แม่หิว~~~"
"อุแว่ๆๆ ลูกรู้สึกหิวมาก~~~"
เสานั่วทนไม่ไหวจริงๆ ค่อยๆ ใช้หนวดเล็กปีนขึ้นไปบนหนวดใหญ่ของไคล์ ดวงตากลมโตปริบๆ ชี้ไปที่ท้องแฟบของตัวเอง ส่งเสียงออดอ้อนอย่างนุ่มนวล: "หิว..."
ไคล์หลับตาลง คิดอย่างใจเย็น: เขาไม่ใช่แม่ของนาง และจะไม่ล่าเหยื่อให้นางอย่างแน่นอน
เขาไม่ฆ่านาง ปล่อยให้นางอยู่ในอาณาเขตของเขา ก็เกินขอบเขตความเข้าใจของเขาไปมากแล้ว
ในอดีต เมื่อใดก็ตามที่มีสิ่งมีชีวิตเข้ามาใกล้ที่นี่ จะถูกเขาฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างไม่ปรานี ยกเว้นปลาหมึกน้อยตัวเหนียวหนึบตัวนี้
ไคล์หลับตา ปิดกั้นเสียงรบกวนของปลาหมึกน้อย
เสานั่วเห็นแม่หนวดไม่สนใจตัวเอง หนวดเล็กก็ลูบท้องที่หิวโหย ถอนหายใจเบาๆ
นางเริ่มค้นหาอาหารในรัง แต่ค้นหาอยู่นาน ก็ไม่พบเศษอาหารเหลือเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้น ด้วยความจำเป็น นางจึงมาที่หน้าไคล์อีกครั้ง เลื่อนหนวดเล็กไปมา ตบหัวโตๆ ของเขาเบาๆ
"หิวๆๆ แม่หนวด หิวๆๆ..."
นางไม่กล้าออกไปข้างนอก ใครจะรู้ว่ามีศัตรูธรรมชาติแบบไหนรออยู่ข้างนอก และนางก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองกินอะไรได้
ครั้งนี้ ไม่ว่านางจะร้องเรียกอย่างไร ไคล์ก็ไม่แม้แต่จะลืมตา
เสานั่วเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ เสียงก็เบาลงเรื่อยๆ
นางหิวโหยมานานเกินไปแล้วจริงๆ
หัวของไคล์อยู่กลางอากาศ เสานั่วต้องเลื่อนหนวดเล็กตลอดเวลา เพื่อที่จะลอยอยู่กลางอากาศตบหัวเขาได้
ท่าทางแบบนี้ สำหรับปลาหมึกน้อยที่อ่อนแอแล้ว ช่างสิ้นเปลืองแรงมาก ในไม่ช้านางก็ทนไม่ไหว
การเคลื่อนไหวของเสานั่วช้าลงเรื่อยๆ ค่อยๆ หมดแรงจมลงสู่ก้นทะเล ร่วงลงบนทรายละเอียดนุ่มนวล
นางเม้มปากอย่างน้อยใจ แล้วหลับตาลง
หนวดเล็กส่งความรู้สึกอ่อนแอออกมาไม่หยุด นางพูดกับหนวดเล็กทั้งแปดเส้นในใจว่า:
นอนเถอะๆ หลับไปก็ไม่หิวแล้ว
ก่อนจะสลบไสลไปเพราะความหิว นางคิดลางๆ ว่า ไม่รู้ว่าตัวเองข้ามเวลามาเป็นสิ่งมีชีวิตอะไร หนวดยังมีสมองเล็กๆ งอกอยู่ด้วย
รอจนเสานั่วสลบไปเพราะความหิว ไคล์ถึงจะลืมตาขึ้น
มองดูปลาหมึกน้อยที่อ่อนแอ เขานิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ว่ายออกจากรังไปอย่างเงียบเชียบ
ทุกคนในห้องถ่ายทอดสดมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนหัว
[ปลาหมึกน้อยสลบไปแล้วเหรอ?]
[ยักษ์ใหญ่ออกไปทำไม?]
[เดาได้เลย: ออกไปล่าเหยื่อ]
[เป็นไปไม่ได้หรอก นี่มันยักษ์ทะเลลึกนะ]