ใช้เวลาเดินทางกว่าสิบวัน ในที่สุดเสานั่วก็มองเห็นปลายทาง
หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีคนเพียงยี่สิบสามสิบคน ทุกบ้านล้วนสร้างด้วยกระท่อมมุงจาก และเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะไว้รอบบ้าน
ทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้ สุนัขเฝ้าแกะในหมู่บ้านก็เห่าขึ้น
ส่วนใหญ่เป็นสุนัขลากเลื่อน เมื่อพบว่าพวกเขาเป็นคนคุ้นเคยและสุนัขคุ้นเคย เสียงเห่าก็หยุดลง
มาร์กถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอก: “นั่วหน่วน เรามาถึงแล้ว!”
สิ่งแรกที่เสานั่วทำคือยืดขายืดเท้าทั้งสี่แล้วหมอบลงบนพื้นหิมะ พร้อมหลับตา
ชาวบ้านที่ออกมารับต่างพากันหัวเราะ: “มาร์ก นั่วหน่วนไม่ได้ลากเลื่อนมาซักหน่อย ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้ ตอนที่พ่อแม่ของนางยังอยู่ พวกเขาล้วนเป็นมือลากเลื่อนชั้นยอดเลยนะ!”
มาร์กช่วยชาวบ้านขนสัมภาระไปพลางยิ้มพลางพูดว่า “พวกท่านอย่าเพิ่งว่าเลย คราวนี้นั่วหน่วนทำคุณงามความดีไว้ใหญ่หลวง...”
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องขากวางให้ฟัง
เสานั่วทรุดตัวลงกับพื้น เหนื่อยจนไม่อยากขยับแม้แต่กรงเล็บเดียว ขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีสุนัขตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ แล้วเลียหัวของนาง
เสานั่วลืมตาขึ้น เห็นซามอยด์ตัวหนึ่งที่มีขนขาวพอๆ กับนาง
ข้างๆ ซามอยด์ตัวนั้นยังมีซามอยด์อีกตัวที่แข็งแรงกว่า นางเห็นทันทีว่าซามอยด์ตัวที่แข็งแรงกว่านั้น...
เอ้อ ตัวผู้ตัวหนึ่งตัวเมียตัวหนึ่ง คงไม่ใช่พ่อแม่ของร่างนี้ใช่ไหม
“นั่วหน่วน กลับบ้านเถอะ อย่ามองเลย นั่นพ่อแม่ของเจ้า ตอนนั้นเจ้าพึ่งจะครบเดือนข้าก็อุ้มเจ้าออกมาแล้ว”
เสานั่วเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ซามอยด์สองตัวนั้นดูแก่มากแล้ว เดินช้าๆ เป็นของชาวบ้านอีกบ้านหนึ่ง